Τα ζώα...
Την επόμενη φορά που θα δω στο δρόμο τον οποιονδήποτε μικρό ή μεγάλο σε ηλικία να χτυπά ζώο, ε λοιπόν σας το λέω με όλη την ειλικρίνεια που με διακατέχει, θα τον χτυπήσω ακριβώς με το ίδιο μέσο και τον ίδιο τρόπο, που αυτό το άτομο έκανε κακό σε ένα ανυπεράσπιστο ζωάκι!
Και μη μου πείτε τώρα ότι είμαι υπερβολική. Αυτό συμβαίνει καθημερινώς στην Ευρωπαϊκή Κύπρο. Αυτό είδα να συμβαίνει και πριν από λίγες μέρες σε ένα στενό δρομάκι, αλλά δυστυχώς μέχρι να φτάσω εξαφανίστηκε ο «κύριος»,
προς καλή του τύχη.
Βρίσκω, λοιπόν, την ευκαιρία σήμερα να μιλήσω για τα ζώα και δη τα σκυλιά.
Στις συνοικίες άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων, όχι της Κύπρου, υπάρχει πάντα ο κτηνίατρος της περιοχής. Οι μεγαλουπόλεις είναι καχύποπτες, εχθρικές και άψυχες. Μα σαν κρατάς ένα σκύλο στην αγκαλιά σου αποκαθιστάς ένα κοινό σημείο επαφής με τα πλήθη.
Η συγκατοίκηση με ένα σκύλο δεν καλύπτει μόνο τα κενά μιας απουσίας ή και περισσοτέρων, μα εξευγενίζει τον άνθρωπο. Ο σκύλος έχει τη συγκινητική αδυναμία ενός παιδιού που όλα τα περιμένει από σένα.
Η ζωή είναι πικρή και οι άνθρωποι πικροί. Συχνά παραιτούνται εκείνοι από την αγάπη μας. Τότε τα όπλα της δράσης μεταβάλλονται σε θώρακα άμυνας. Πρέπει να μάθουμε από πολύ νέοι να αγαπούμε τα ζώα. Αν τα αγαπήσουμε με πάθος, θα αποστρατευτούμε από τη ζωή με ανακούφιση.
Πολλοί θα ισχυριστούν πως οι άνθρωποι έχουν τόση ανάγκη από τους ανθρώπους, ώστε να καταντά γελοία η αγάπη για τα ζώα. Ψέματα. Ποτέ τα ζώα δε μας παίρνουν ό,τι χρειάζονται οι άνθρωποι, αλλά εκείνα που απορρίπτουν. Και επιπλέον μας βοηθούν να αποκρυπτογραφήσουμε τη σιωπή και την αναγκαστική μοναξιά και να τις αντέξουμε. Γιατί πάντα η αγάπη είναι εγωισμός και δίψα για ανταπόδοση. Τα ζώα μάς μαθαίνουν να αγαπούμε χωρίς διάλογο, χωρίς ανταπόδοση, σιωπηλά και καρτερικά, ακόμα και εκείνους που δε μας χρειάζονται, μια και δεν μπορούμε παρά να τους αγαπούμε. Και ίσως αυτή να είναι η αληθινή γεύση, όχι της ζωής, γιατί από αυτήν είμαστε υποτίθεται χορτάτοι, ούτε του έρωτα φυσικά, μα της αγάπης που για αυτήν πάντα διψάμε.
της Στέλλας Σουρμελή
Και μη μου πείτε τώρα ότι είμαι υπερβολική. Αυτό συμβαίνει καθημερινώς στην Ευρωπαϊκή Κύπρο. Αυτό είδα να συμβαίνει και πριν από λίγες μέρες σε ένα στενό δρομάκι, αλλά δυστυχώς μέχρι να φτάσω εξαφανίστηκε ο «κύριος»,
προς καλή του τύχη.
Βρίσκω, λοιπόν, την ευκαιρία σήμερα να μιλήσω για τα ζώα και δη τα σκυλιά.
Στις συνοικίες άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων, όχι της Κύπρου, υπάρχει πάντα ο κτηνίατρος της περιοχής. Οι μεγαλουπόλεις είναι καχύποπτες, εχθρικές και άψυχες. Μα σαν κρατάς ένα σκύλο στην αγκαλιά σου αποκαθιστάς ένα κοινό σημείο επαφής με τα πλήθη.
Η συγκατοίκηση με ένα σκύλο δεν καλύπτει μόνο τα κενά μιας απουσίας ή και περισσοτέρων, μα εξευγενίζει τον άνθρωπο. Ο σκύλος έχει τη συγκινητική αδυναμία ενός παιδιού που όλα τα περιμένει από σένα.
Η ζωή είναι πικρή και οι άνθρωποι πικροί. Συχνά παραιτούνται εκείνοι από την αγάπη μας. Τότε τα όπλα της δράσης μεταβάλλονται σε θώρακα άμυνας. Πρέπει να μάθουμε από πολύ νέοι να αγαπούμε τα ζώα. Αν τα αγαπήσουμε με πάθος, θα αποστρατευτούμε από τη ζωή με ανακούφιση.
Πολλοί θα ισχυριστούν πως οι άνθρωποι έχουν τόση ανάγκη από τους ανθρώπους, ώστε να καταντά γελοία η αγάπη για τα ζώα. Ψέματα. Ποτέ τα ζώα δε μας παίρνουν ό,τι χρειάζονται οι άνθρωποι, αλλά εκείνα που απορρίπτουν. Και επιπλέον μας βοηθούν να αποκρυπτογραφήσουμε τη σιωπή και την αναγκαστική μοναξιά και να τις αντέξουμε. Γιατί πάντα η αγάπη είναι εγωισμός και δίψα για ανταπόδοση. Τα ζώα μάς μαθαίνουν να αγαπούμε χωρίς διάλογο, χωρίς ανταπόδοση, σιωπηλά και καρτερικά, ακόμα και εκείνους που δε μας χρειάζονται, μια και δεν μπορούμε παρά να τους αγαπούμε. Και ίσως αυτή να είναι η αληθινή γεύση, όχι της ζωής, γιατί από αυτήν είμαστε υποτίθεται χορτάτοι, ούτε του έρωτα φυσικά, μα της αγάπης που για αυτήν πάντα διψάμε.
της Στέλλας Σουρμελή
0 comments