Κλακέτα και… πάμε!
Όσες από εμάς προσπαθούσαμε στα σκοτάδια της κινηματογραφικής αίθουσας να πιάσουμε με τρεμάμενο χέρι χαρτομάντιλα στη σκηνή όπου η Ρόουζ χάνει για πάντα τον Τζακ στον Τιτανικό, ξέρουμε την αξία της κινηματογραφικής σχέσης. Είναι αυτή που κάνει δύο λέξεις να φωτίζονται σαν πινακίδες από νέον φώτα στο κεφάλι μας «ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ». Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Όχι κορίτσια, δεν είναι ο Κοέλιο και τα περί σύμπαντος που συνωμοτεί υπέρ μας όταν θέλουμε κάτι πολύ, που μας έκαναν να αναζητούμε την «τέλεια» και «πραγματική» αγάπη σε τέτοιο βαθμό, που να τον καταριόμαστε μετά από ένα διάστημα αναζήτησης. Είναι οι ταινίες του Χόλυγουντ που σφήνωσαν στο κεφάλι μας τα πρότυπα της τέλειας σχέσης. Σκεφτείτε το. Οι σχέσεις που όλες μας είδαμε στη μεγάλη οθόνη, που μας έκαναν να γελάσουμε, να συγκινηθούμε, να ταυτιστούμε και να δακρύζουμε, τα έχουν όλα: Πάθος, ένταση, πάντα επιτυχημένο σεξ, αισθήματα, λόγια αγάπης, αυτοθυσία και happy end, τις περισσότερες τουλάχιστον φορές.
Τι άλλο να αναζητήσει κανείς στην αληθινή ζωή; Οι κινηματογραφικές σχέσεις τα έχουν όλα. Εκτός από ένα πολύ σημαντικό σημείο, που συνήθως ξεχνάμε μεταξύ ποπ κόρν και ρουφηξιάς παγωμένου αναψυκτικού. Οι κινηματογραφικές σχέσεις έχουν διάρκεια το πολύ δύο ωρών. Οι δικές μας σχέσεις, εδώ στην πραγματικότητα, έχουν αρκετή έως πολύ περισσότερη διάρκεια. Κι εκεί είναι που τα πράγματα αρχίζουν και «χαλάνε».
Το ζήτημα της μοίρας
Το πρώτο από τα «δεινά» που φέρνει το Χόλυγουντ στο μυαλουδάκι μας είναι η δύναμη του πεπρωμένου. Σιγά-σιγά από μικρά κοριτσάκια μάς μαθαίνει ότι κάποτε, ακόμα κι αν δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, κάποια στιγμή η μοίρα θα αναλάβει την υπόθεση και θα μας φέρει μπρος τα πόδια μας τον άνθρωπό που θα είναι τέλειος για εμάς. Η αλήθεια είναι πως οι πιθανότητες είναι υπέρ μας στο να βρούμε μία, δύο ακόμα και τρεις αγάπες στη ζωή μας. Το θέμα όμως είναι πως η αγάπη έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει και να παραμείνει μέσα μας και ανάμεσα σε εμάς και το σύντροφό μας όχι αν τα αφήσουμε όλα στη μοίρα, αλλά αν πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας. Όταν γνωρίζουμε τι θέλουμε, όταν έχουμε διαμορφώσει τα κριτήριά μας για την επιλογή συντρόφου κι όταν γνωρίζουμε από πριν ότι δεν υπάρχει κάποιος που έχει γεννηθεί και διαμορφωθεί στη ζωή του απλά και μόνο για να τα φέρει η μοίρα έτσι ώστε να το συναντήσουμε!
Το ζήτημα του πάθους
Σε όλες τις κινηματογραφικές σχέσεις, το πάθος είναι το βασικό συστατικό. Οι πρωταγωνιστές γνωρίζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες, που ξεπερνάνε άμεσα, αφού τα συναισθήματά τους είναι πιο δυνατά από κάθε συνθήκη και ξαφνικά δεν μπορούν να πάρουν ο ένας τα χέρια του από τον άλλο, θέλουν να βρίσκονται όλη την ώρα μαζί, ζηλεύουν, φωνάζουν, τσακώνονται και μετά αγαπιούνται και πάλι. Όποιος είχε την «τύχη» να έχει υπάρξει σε μία σχέση με τα παραπάνω συστατικά, τότε έχει καταλάβει πως αν αυτή η σχέση διαρκέσει περισσότερο από μία κινηματογραφική ταινία, τότε είναι απλά κουραστική. Το πάθος είναι όμορφο συναίσθημα, αν συνοδεύεται και από διαστήματα ηρεμίας. Αν ξαναφουντώνει μόνο για να δώσει τονωτικές ενέσεις σε μία σχέση συμβατή, στην οποία κυριαρχεί η αγάπη. Αν το πάθος είναι το μόνο που υπάρχει, τότε ο εγωισμός και η ζήλια που γεννάει αυτό δεν έχουν και πολλές πιθανότητες να δημιουργήσουν μια ζεστή, ανθρώπινη και συντροφική σχέση.
Το ζήτημα της ασυμβατότητας
Το Χόλυγουντ μάς διδάσκει εδώ και αρκετές γενεές ότι όσο πιο διαφορετικές είμαστε από το άλλο μας μισό, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ζήσουμε την τέλεια σχέση. Τι κι αν εσύ λικνίζεσαι στους ήχους του Σααααάκη κι αυτός θέλει να ακούει κλασσική μουσική και τζαζ (ή το αντίθετο), τι κι αν εσύ θες ξενοδοχείο κι εκείνος σκηνή, τι κι αν εσύ θες να γυρίσεις όλο τον κόσμο κι εκείνος θέλει να γίνει alternative αγρότης μεν, στο χωριό των παππούδων του δε; Το Χόλυγουντ είναι σίγουρο πως θα τα καταφέρετε. Εγώ πάλι δεν είμαι καθόλου. Οι κοινοί στόχοι περισσότερο και λιγότερο τα κοινά χαρακτηριστικά είναι που δίνουν διάρκεια στη σχέση σας. Το να θέλετε να εξελιχθείτε έχοντας τον άλλο όχι απλό θεατή, αλλά συμμέτοχο στο πλευρό σας. Αλλά ποια συμμετοχή στο όνειρό σας να γυρίσετε τον κόσμο μπορεί να έχει κάποιος που θεωρεί ότι ο κόσμος απλώνεται μεταξύ του σπιτιού, της δουλειάς και του γυμναστηρίου του; Πριν υποκύψετε στο κινηματογραφικό του πάθος, σκεφτείτε το καλύτερα!
Το ζήτημα του σεξ
Αγαπητό Χόλυγουντ και αγαπητά κορίτσια, θέλω να σας ενημερώσω για κάτι. Ο ταυτόχρονος οργασμός δε συμβαίνει κάθε φορά που κάνουμε σεξ, ειδικότερα αν το κάνουμε μόλις για τρία λεπτά. Επίσης, όταν το κάνουμε «στα όρθια» είναι πολύ πιθανόν να ακούσουμε γύρω στις 20 φορές τη φράση «κάτσε λίγο γιατί βγήκε» σε αντίθεση με τις hot ηρωίδες σας που «κολλάνε» με τον πρωταγωνιστή σαν κομμάτια από πάζλ. Σε μία σχέση πρέπει να ξέρουμε εξαρχής ότι το σεξ δε θα είναι πάντα τέλειο, δε θα είναι πάντα ιδανικό και σίγουρα δε θα μας κάνει πάντα να λέμε μετά «ήταν η καλύτερη φορά μου», ιδρωμένες και στην αγκαλιά του. Έχοντας όλα αυτά τα κλισέ, που το Χόλυγουντ τοποθέτησε με χειρουργική ακρίβεια στο μυαλό μας, και αναζητώντας πραγματικούς ανθρώπους για να ερωτευτούμε κι όχι κινηματογραφικούς ήρωες, μπορεί και να έχουμε περισσότερες πιθανότητες να ζήσουμε το πολυπόθητο «Happy End».
Της Λίας Παπαϊωάννου
Όχι κορίτσια, δεν είναι ο Κοέλιο και τα περί σύμπαντος που συνωμοτεί υπέρ μας όταν θέλουμε κάτι πολύ, που μας έκαναν να αναζητούμε την «τέλεια» και «πραγματική» αγάπη σε τέτοιο βαθμό, που να τον καταριόμαστε μετά από ένα διάστημα αναζήτησης. Είναι οι ταινίες του Χόλυγουντ που σφήνωσαν στο κεφάλι μας τα πρότυπα της τέλειας σχέσης. Σκεφτείτε το. Οι σχέσεις που όλες μας είδαμε στη μεγάλη οθόνη, που μας έκαναν να γελάσουμε, να συγκινηθούμε, να ταυτιστούμε και να δακρύζουμε, τα έχουν όλα: Πάθος, ένταση, πάντα επιτυχημένο σεξ, αισθήματα, λόγια αγάπης, αυτοθυσία και happy end, τις περισσότερες τουλάχιστον φορές.
Τι άλλο να αναζητήσει κανείς στην αληθινή ζωή; Οι κινηματογραφικές σχέσεις τα έχουν όλα. Εκτός από ένα πολύ σημαντικό σημείο, που συνήθως ξεχνάμε μεταξύ ποπ κόρν και ρουφηξιάς παγωμένου αναψυκτικού. Οι κινηματογραφικές σχέσεις έχουν διάρκεια το πολύ δύο ωρών. Οι δικές μας σχέσεις, εδώ στην πραγματικότητα, έχουν αρκετή έως πολύ περισσότερη διάρκεια. Κι εκεί είναι που τα πράγματα αρχίζουν και «χαλάνε».
Το ζήτημα της μοίρας
Το πρώτο από τα «δεινά» που φέρνει το Χόλυγουντ στο μυαλουδάκι μας είναι η δύναμη του πεπρωμένου. Σιγά-σιγά από μικρά κοριτσάκια μάς μαθαίνει ότι κάποτε, ακόμα κι αν δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, κάποια στιγμή η μοίρα θα αναλάβει την υπόθεση και θα μας φέρει μπρος τα πόδια μας τον άνθρωπό που θα είναι τέλειος για εμάς. Η αλήθεια είναι πως οι πιθανότητες είναι υπέρ μας στο να βρούμε μία, δύο ακόμα και τρεις αγάπες στη ζωή μας. Το θέμα όμως είναι πως η αγάπη έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει και να παραμείνει μέσα μας και ανάμεσα σε εμάς και το σύντροφό μας όχι αν τα αφήσουμε όλα στη μοίρα, αλλά αν πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας. Όταν γνωρίζουμε τι θέλουμε, όταν έχουμε διαμορφώσει τα κριτήριά μας για την επιλογή συντρόφου κι όταν γνωρίζουμε από πριν ότι δεν υπάρχει κάποιος που έχει γεννηθεί και διαμορφωθεί στη ζωή του απλά και μόνο για να τα φέρει η μοίρα έτσι ώστε να το συναντήσουμε!
Το ζήτημα του πάθους
Σε όλες τις κινηματογραφικές σχέσεις, το πάθος είναι το βασικό συστατικό. Οι πρωταγωνιστές γνωρίζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες, που ξεπερνάνε άμεσα, αφού τα συναισθήματά τους είναι πιο δυνατά από κάθε συνθήκη και ξαφνικά δεν μπορούν να πάρουν ο ένας τα χέρια του από τον άλλο, θέλουν να βρίσκονται όλη την ώρα μαζί, ζηλεύουν, φωνάζουν, τσακώνονται και μετά αγαπιούνται και πάλι. Όποιος είχε την «τύχη» να έχει υπάρξει σε μία σχέση με τα παραπάνω συστατικά, τότε έχει καταλάβει πως αν αυτή η σχέση διαρκέσει περισσότερο από μία κινηματογραφική ταινία, τότε είναι απλά κουραστική. Το πάθος είναι όμορφο συναίσθημα, αν συνοδεύεται και από διαστήματα ηρεμίας. Αν ξαναφουντώνει μόνο για να δώσει τονωτικές ενέσεις σε μία σχέση συμβατή, στην οποία κυριαρχεί η αγάπη. Αν το πάθος είναι το μόνο που υπάρχει, τότε ο εγωισμός και η ζήλια που γεννάει αυτό δεν έχουν και πολλές πιθανότητες να δημιουργήσουν μια ζεστή, ανθρώπινη και συντροφική σχέση.
Το ζήτημα της ασυμβατότητας
Το Χόλυγουντ μάς διδάσκει εδώ και αρκετές γενεές ότι όσο πιο διαφορετικές είμαστε από το άλλο μας μισό, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ζήσουμε την τέλεια σχέση. Τι κι αν εσύ λικνίζεσαι στους ήχους του Σααααάκη κι αυτός θέλει να ακούει κλασσική μουσική και τζαζ (ή το αντίθετο), τι κι αν εσύ θες ξενοδοχείο κι εκείνος σκηνή, τι κι αν εσύ θες να γυρίσεις όλο τον κόσμο κι εκείνος θέλει να γίνει alternative αγρότης μεν, στο χωριό των παππούδων του δε; Το Χόλυγουντ είναι σίγουρο πως θα τα καταφέρετε. Εγώ πάλι δεν είμαι καθόλου. Οι κοινοί στόχοι περισσότερο και λιγότερο τα κοινά χαρακτηριστικά είναι που δίνουν διάρκεια στη σχέση σας. Το να θέλετε να εξελιχθείτε έχοντας τον άλλο όχι απλό θεατή, αλλά συμμέτοχο στο πλευρό σας. Αλλά ποια συμμετοχή στο όνειρό σας να γυρίσετε τον κόσμο μπορεί να έχει κάποιος που θεωρεί ότι ο κόσμος απλώνεται μεταξύ του σπιτιού, της δουλειάς και του γυμναστηρίου του; Πριν υποκύψετε στο κινηματογραφικό του πάθος, σκεφτείτε το καλύτερα!
Το ζήτημα του σεξ
Αγαπητό Χόλυγουντ και αγαπητά κορίτσια, θέλω να σας ενημερώσω για κάτι. Ο ταυτόχρονος οργασμός δε συμβαίνει κάθε φορά που κάνουμε σεξ, ειδικότερα αν το κάνουμε μόλις για τρία λεπτά. Επίσης, όταν το κάνουμε «στα όρθια» είναι πολύ πιθανόν να ακούσουμε γύρω στις 20 φορές τη φράση «κάτσε λίγο γιατί βγήκε» σε αντίθεση με τις hot ηρωίδες σας που «κολλάνε» με τον πρωταγωνιστή σαν κομμάτια από πάζλ. Σε μία σχέση πρέπει να ξέρουμε εξαρχής ότι το σεξ δε θα είναι πάντα τέλειο, δε θα είναι πάντα ιδανικό και σίγουρα δε θα μας κάνει πάντα να λέμε μετά «ήταν η καλύτερη φορά μου», ιδρωμένες και στην αγκαλιά του. Έχοντας όλα αυτά τα κλισέ, που το Χόλυγουντ τοποθέτησε με χειρουργική ακρίβεια στο μυαλό μας, και αναζητώντας πραγματικούς ανθρώπους για να ερωτευτούμε κι όχι κινηματογραφικούς ήρωες, μπορεί και να έχουμε περισσότερες πιθανότητες να ζήσουμε το πολυπόθητο «Happy End».
Της Λίας Παπαϊωάννου
0 comments