Ενδοοικογενειακή βία: Η επιδημία πίσω από τις κλειστές πόρτες
«Ονομάζομαι Ειρήνη και είμαι περήφανη που επέζησα και ξεπέρασα τους φόβους μου. Στόχος μου είναι να μοιραστώ τις εμπειρίες μου, για να βοηθήσω όσους υπόκεινται σε ενδοοικογενειακή βία να βρουν τη δύναμη να αλλάξουν τη ζωή τους και να σπάσουν τον κύκλο της βίας.
Το έγκλημά μου είναι πως αγάπησα. Στα 21 μου γνώρισα και αγάπησα έναν όμορφο άντρα. Ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι μαζί. Για μένα ήταν το είδωλό μου. Η ζωή ήταν ωραία εκείνες τις μέρες. Όμορφη, γλυκιά. Και μιλώ για τις μέρες πολύ πριν παντρευτούμε. Εκείνες που ήταν να διαρκέσουν μόνο για μικρό χρονικό διάστημα.
Στην αρχή οι γονείς μου δεν ήταν πολύ ενθουσιασμένοι με την ιδέα του γάμου μου, σε τόσο νεαρή ηλικία. Ψέματα, δεν ήταν μόνο αυτό. Περίμεναν κάτι καλύτερο για την κόρη τους. Βλέπετε, καταγόμουν από μια αρκετά εύπορη οικογένεια. Περνούσε απ’ το μυαλό τους ότι πολλοί επίδοξοι γαμπροί θα πλησίαζαν την κόρη τους για προσωπικό τους όφελος. Παρά την αυστηρότητά τους, κατάφερα να τους πείσω.
Αφού παντρευτήκαμε, όμως, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές. Όταν πήρε χρήμα στα χέρια του, θεώρησε πως ο ουρανός ήταν το όριό του και άρχισε να εκδηλώνει τον πραγματικό του εαυτό. Ξενυχτούσε μέχρι αργά το βράδυ, έλεγε ξεδιάντροπα ψέματα σε όλους, μεθούσε, μα το χειρότερο έγινε βίαιος. Παρ’ όλα αυτά τον αγαπούσα πολύ. Τον περίμενα μέχρι αργά να επιστρέψει σπίτι και όταν δεν επέστρεφε, έκλαιγα μέχρι να αποκοιμηθώ. Εν αγνοία μου, έπαιζε χαρτιά και πήγαινε με άλλες γυναίκες. Οι ελπίδες και τα όνειρά μου για οικογενειακή ευτυχία έσπασαν. Ακόμα και μέσα από τα ροζ γυαλιά που φορούσα, άρχισα να συνειδητοποιώ πως η αγάπη μας ήταν μονόπλευρη. Είχα γίνει ο φυσικός του σάκος του μποξ. Όταν ερχόταν στα συγκαλά του, πολύ συχνά ζητούσε συγγνώμη για την κακή του συμπεριφορά. Συνεχώς τον συγχωρούσα. Δεν είχα αναφέρει σε κανέναν τις βίαιες επιθέσεις του. Ούτε στις Αρχές, ούτε καν στην οικογένειά μου.
Όσο πήγαινε χειροτέρευε. Η σωματική, συναισθηματική και ψυχική κακοποίηση μετατοπιζόταν σε άλλο επίπεδο. Ψηλότερο. Ως εκ τούτου, αποφάσισα να μη κρύβω το κεφάλι πια στην άμμο, ούτε να βυθίζομαι στην αυτολύπηση και επιτέλους να βγω από την άρνηση στη οποία βρισκόμουν. Συχνά αναρωτιόμουν: «Μπορεί ένα μαυρισμένο μάτι να αποτελεί έκφραση αγάπης;». Τον αγαπούσα, αλλά πρώτα απ’ όλα έπρεπε να αγαπήσω τον εαυτό μου. Δε θα ανεχόμουν πια τη βία. Ορκίστηκα πως την επόμενη φορά που θα με χτυπούσε, θα έκανα κάτι γι’ αυτό. Η επόμενη φορά δεν άργησε πολύ. Με χτυπούσε σαν λυσσασμένος. Νόμιζα πως θα πέθαινα.
Ένιωθα το κορμί μου να παραλύει. Μετά τη δοκιμασία μου, κατάφερα να σύρω τον εαυτό μου στο σαλόνι και με όση δύναμη μού είχε απομείνει, άπλωσα το χέρι, άρπαξα το τηλέφωνο και βρήκα το θάρρος επιτέλους να καλέσω την αστυνομία, προτού λιποθυμήσω. Κατά τη διάρκεια της νύχτα συνελήφθη, αν και δεν είχα κάνει μήνυση. Την επόμενη μέρα επέστρεψε μετανιωμένος. Τα δάκρυά του έτρεχαν ποτάμι. Λύγισα και πάλι, τον συγχώρησα. Θεώρησα πως έμαθε από το πάθημά του. Τα πράγματα έγιναν καλύτερα και λίγους μήνες μετά, έμεινα έγκυος. Και πάλι όμως γελάστηκα. Δεν άργησε να ξεκινήσει τα ίδια. Όποτε έβγαινε έξω, γινόταν άλλος άνθρωπος. Πολλές φορές είχα σκεφτεί πως θα έχανα το μωρό μου απ’ το ξύλο. Ήταν θαύμα πως και γλίτωσε.
Λόγω του στρες και της σωματικής κακοποίησης, τα νερά μου έσπασαν στους 6 μήνες. Το μωρό μου γεννήθηκε πολύ πρόωρα, 13 βδομάδες νωρίτερα απ’ ό,τι έπρεπε. Ευτυχώς επέζησε. Πλέον όμως ζούσα περισσότερο ως μονογονιός. Είχα παραιτηθεί πια στη μοίρα μου.
Μια μέρα, ενώ καυγαδίζαμε, μου επιτέθηκε. Ένα από τα χτυπήματά του, όμως, προσγειώθηκε στο γιο μου, ενώ τον κρατούσα στην αγκαλιά μου. Το μικρό τρομοκρατήθηκε και ούρλιαζε ασταμάτητα. Όταν κατάφερα να το ηρεμήσω, κάλεσα την αστυνομία και αυτοί με τη σειρά τους ενημέρωσαν τις Κοινωνικές Υπηρεσίες. Συνελήφθη και πάλι.
Η αλήθεια είναι πως δε έζησα τη βία μόνο από το σύζυγό μου. Ο πατέρας μου, αν και όχι σε τόσο βαθμό, μας χτυπούσε πολύ συχνά. Νόμιζα, λοιπόν, πως αυτός ήταν ο φυσιολογικός τρόπος ζωής. Συχνά ένιωθα υπεύθυνη για τη συμπεριφορά του συζύγου μου. Άρχισα να αμφισβητώ τη λογική μου. Ένιωθα ντροπή να μιλήσω στην οικογένειά μου. Τελικά έσπασα τη σιωπή μου και τους ενημέρωσα. Με την ενθάρρυνσή τους ζήτησα βοήθεια. Πήρα την απόφαση να τραπώ σε φυγή. Επιτέλους κατάφερα να αλλάξω πορεία στη ζωή μου.
Κατάφερα να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. Βίωσα την επιτυχία στη δουλειά μου και την προσωπική μου ζωή. Και πλέον έχω τη δύναμη, το θάρρος και την αυτοπεποίθηση να μοιράζομαι την ιστορία μου μαζί σας…»
Το έγκλημά μου είναι πως αγάπησα. Στα 21 μου γνώρισα και αγάπησα έναν όμορφο άντρα. Ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι μαζί. Για μένα ήταν το είδωλό μου. Η ζωή ήταν ωραία εκείνες τις μέρες. Όμορφη, γλυκιά. Και μιλώ για τις μέρες πολύ πριν παντρευτούμε. Εκείνες που ήταν να διαρκέσουν μόνο για μικρό χρονικό διάστημα.
Στην αρχή οι γονείς μου δεν ήταν πολύ ενθουσιασμένοι με την ιδέα του γάμου μου, σε τόσο νεαρή ηλικία. Ψέματα, δεν ήταν μόνο αυτό. Περίμεναν κάτι καλύτερο για την κόρη τους. Βλέπετε, καταγόμουν από μια αρκετά εύπορη οικογένεια. Περνούσε απ’ το μυαλό τους ότι πολλοί επίδοξοι γαμπροί θα πλησίαζαν την κόρη τους για προσωπικό τους όφελος. Παρά την αυστηρότητά τους, κατάφερα να τους πείσω.
Αφού παντρευτήκαμε, όμως, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές. Όταν πήρε χρήμα στα χέρια του, θεώρησε πως ο ουρανός ήταν το όριό του και άρχισε να εκδηλώνει τον πραγματικό του εαυτό. Ξενυχτούσε μέχρι αργά το βράδυ, έλεγε ξεδιάντροπα ψέματα σε όλους, μεθούσε, μα το χειρότερο έγινε βίαιος. Παρ’ όλα αυτά τον αγαπούσα πολύ. Τον περίμενα μέχρι αργά να επιστρέψει σπίτι και όταν δεν επέστρεφε, έκλαιγα μέχρι να αποκοιμηθώ. Εν αγνοία μου, έπαιζε χαρτιά και πήγαινε με άλλες γυναίκες. Οι ελπίδες και τα όνειρά μου για οικογενειακή ευτυχία έσπασαν. Ακόμα και μέσα από τα ροζ γυαλιά που φορούσα, άρχισα να συνειδητοποιώ πως η αγάπη μας ήταν μονόπλευρη. Είχα γίνει ο φυσικός του σάκος του μποξ. Όταν ερχόταν στα συγκαλά του, πολύ συχνά ζητούσε συγγνώμη για την κακή του συμπεριφορά. Συνεχώς τον συγχωρούσα. Δεν είχα αναφέρει σε κανέναν τις βίαιες επιθέσεις του. Ούτε στις Αρχές, ούτε καν στην οικογένειά μου.
Όσο πήγαινε χειροτέρευε. Η σωματική, συναισθηματική και ψυχική κακοποίηση μετατοπιζόταν σε άλλο επίπεδο. Ψηλότερο. Ως εκ τούτου, αποφάσισα να μη κρύβω το κεφάλι πια στην άμμο, ούτε να βυθίζομαι στην αυτολύπηση και επιτέλους να βγω από την άρνηση στη οποία βρισκόμουν. Συχνά αναρωτιόμουν: «Μπορεί ένα μαυρισμένο μάτι να αποτελεί έκφραση αγάπης;». Τον αγαπούσα, αλλά πρώτα απ’ όλα έπρεπε να αγαπήσω τον εαυτό μου. Δε θα ανεχόμουν πια τη βία. Ορκίστηκα πως την επόμενη φορά που θα με χτυπούσε, θα έκανα κάτι γι’ αυτό. Η επόμενη φορά δεν άργησε πολύ. Με χτυπούσε σαν λυσσασμένος. Νόμιζα πως θα πέθαινα.
Ένιωθα το κορμί μου να παραλύει. Μετά τη δοκιμασία μου, κατάφερα να σύρω τον εαυτό μου στο σαλόνι και με όση δύναμη μού είχε απομείνει, άπλωσα το χέρι, άρπαξα το τηλέφωνο και βρήκα το θάρρος επιτέλους να καλέσω την αστυνομία, προτού λιποθυμήσω. Κατά τη διάρκεια της νύχτα συνελήφθη, αν και δεν είχα κάνει μήνυση. Την επόμενη μέρα επέστρεψε μετανιωμένος. Τα δάκρυά του έτρεχαν ποτάμι. Λύγισα και πάλι, τον συγχώρησα. Θεώρησα πως έμαθε από το πάθημά του. Τα πράγματα έγιναν καλύτερα και λίγους μήνες μετά, έμεινα έγκυος. Και πάλι όμως γελάστηκα. Δεν άργησε να ξεκινήσει τα ίδια. Όποτε έβγαινε έξω, γινόταν άλλος άνθρωπος. Πολλές φορές είχα σκεφτεί πως θα έχανα το μωρό μου απ’ το ξύλο. Ήταν θαύμα πως και γλίτωσε.
Λόγω του στρες και της σωματικής κακοποίησης, τα νερά μου έσπασαν στους 6 μήνες. Το μωρό μου γεννήθηκε πολύ πρόωρα, 13 βδομάδες νωρίτερα απ’ ό,τι έπρεπε. Ευτυχώς επέζησε. Πλέον όμως ζούσα περισσότερο ως μονογονιός. Είχα παραιτηθεί πια στη μοίρα μου.
Μια μέρα, ενώ καυγαδίζαμε, μου επιτέθηκε. Ένα από τα χτυπήματά του, όμως, προσγειώθηκε στο γιο μου, ενώ τον κρατούσα στην αγκαλιά μου. Το μικρό τρομοκρατήθηκε και ούρλιαζε ασταμάτητα. Όταν κατάφερα να το ηρεμήσω, κάλεσα την αστυνομία και αυτοί με τη σειρά τους ενημέρωσαν τις Κοινωνικές Υπηρεσίες. Συνελήφθη και πάλι.
Η αλήθεια είναι πως δε έζησα τη βία μόνο από το σύζυγό μου. Ο πατέρας μου, αν και όχι σε τόσο βαθμό, μας χτυπούσε πολύ συχνά. Νόμιζα, λοιπόν, πως αυτός ήταν ο φυσιολογικός τρόπος ζωής. Συχνά ένιωθα υπεύθυνη για τη συμπεριφορά του συζύγου μου. Άρχισα να αμφισβητώ τη λογική μου. Ένιωθα ντροπή να μιλήσω στην οικογένειά μου. Τελικά έσπασα τη σιωπή μου και τους ενημέρωσα. Με την ενθάρρυνσή τους ζήτησα βοήθεια. Πήρα την απόφαση να τραπώ σε φυγή. Επιτέλους κατάφερα να αλλάξω πορεία στη ζωή μου.
Κατάφερα να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. Βίωσα την επιτυχία στη δουλειά μου και την προσωπική μου ζωή. Και πλέον έχω τη δύναμη, το θάρρος και την αυτοπεποίθηση να μοιράζομαι την ιστορία μου μαζί σας…»
0 comments