Η γάτα...

Στην Αρχαία Αίγυπτο, η γάτα ήταν «Θεά», στο Μεσαίωνα ενσάρκωση του διαβόλου. Ζώο κατοικίδιο, αλλά και ανεξάρτητο, αλλόκοτο όσο και οικείο, το αντιφατικό αυτό πλάσμα είναι παντού και πάντα σύμβολο κομψότητας και μυστηρίου.

Γάτες υπάρχουν χιλίων ειδών, ακόμα και «αστέρες» του κινηματογράφου. Όμως σε όποια κατηγορία ή κοινωνική τάξη και αν ανήκει, η γάτα έχει αφήσει ανεξίτηλα τα ίχνη της σε όλη την ιστορία του πολιτισμού μας. Στη λογοτεχνία, τη μουσική, τη ζωγραφική, η επίδρασή της είναι συνεχής και έντονη.
Κύρια στοιχεία της γοητείας της: η αγάπη της για την καθαριότητα, η σιωπή της, η ζεστασιά της παρουσίας της, ο παιχνιδιάρικος χαρακτήρας της και η ασύγκριτη κομψότητά της. Η μορφή της δεν άφησε ανεπηρέαστη τη μόδα: κοσμήματα όσο και παιχνίδια φτιάχνονται στο σχήμα της.

Σήμερα, δεκάδες εκατομμύρια γάτες μοιράζονται μαζί μας τα σπίτια μας, παλάτια ή καλύβες.

Όμως η γάτα δεν είναι μόνο το αγαπημένο ζώο των εκατομμυριούχων, των εστεμμένων ή των σταρ της οθόνης. Τις περισσότερες φορές, στολίζει τη ζωή ενός κοινού θνητού, γριούλας ή συνταξιούχου, που ξοδεύει τις φτωχικές του οικονομίες για να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νωχελικής αυτής «θεότητας» του σπιτικού του.

Ένας μεγάλος αριθμός χαϊδεμένων σπιτόγατων περνούν βέβαια τη ζωή τους πλάι σε ένα αφεντικό γεμάτο αγάπη και στοργή. Αλλά και πόσα δεν είναι τα δύστυχα γατιά του δρόμου, αυτά που εγκαταλείπονται νεογέννητα, για να γίνουν αντικείμενα βασανιστηρίων; Είναι αλήθεια ότι το είδος είναι γόνιμο. Όμως, είναι επίσης αλήθεια ότι η παλιά μεσαιωνική κατάρα ακόμα βαραίνει τους ώμους του.

Γεια σας...


Της Στέλλας Σουρμελή