Αχιλλέας Γραμματικόπουλος: «Τίποτε δε μου χαρίστηκε. Δούλεψα πολύ»
Ακριβοθώρητη παρουσία, καλλιεργημένος, ειλικρινής και χαμηλών τόνων.
Ένας καλλιτέχνης υψηλού επιπέδου, χωρίς ίχνος υπερηφάνειας μάς μίλησε για το θέατρο, την τηλεόραση, τους φόβους, το κοινό, την ανταμοιβή και τις ανασφάλειες που μπορεί να βιώσει ένας ηθοποιός.
Ε:Ποιος είναι ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος; Σκιαγράφησέ μας εσύ τον εαυτό σου με το χέρι στην καρδιά;
Α:Μεταξύ μας, ούτε κι εγώ τον ξέρω! Μιας και ανέφερες την καρδιά, λειτουργεί πολύ μ’ αυτήν!
Άνθρωπος του «κόσμου», άρα του φωτός! Και άνθρωπος της «μοναξιάς», άρα του σκοταδιού. Σε κάλυψα;
Ε: Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου, ποιο θα ήταν και γιατί;
Α:Παραμελώ πολύ τα «θέλω» μου, αυτό θα άλλαζα. Αλλά δε νομίζω ότι έχω την κατάλληλη ποσότητα εγωισμού για κάτι τέτοιο.
Ε: Ποιο είναι το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου;
Α:Μάλλον το ότι δε θυμώνω εύκολα και δεν αγχώνομαι, ιδίως με τη δουλειά και τη μνήμη μου!
Ε: Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσαι αυτό τον καιρό;
Α:Σίγουρα όχι σε νιρβάνα! (χαχαχαχα). Θεωρώ ότι βρίσκομαι σε μια φάση κοκτέιλ, δημιουργική και ισορροπημένη συναισθηματικά.
Ε: Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σου;
Α:Αυτό είναι εύκολο. Το ότι μπορώ και αγαπώ.
Ε: Ποιο φυσικό χάρισμα θα ήθελες να είχες;
Α: Θα ήθελα να τραγουδώ. Ουδείς τέλειος!
Ε: Τι φοβάσαι περισσότερο και γιατί;
Α:Μη χάσω τη μνήμη μου. Στηρίζομαι σ’ αυτήν! Ως άνθρωπος και ως ηθοποιός. Φοβάμαι και τη στιγμή της απώλειας!
Ε: Τι απεχθάνεσαι περισσότερο;
Α:Το αρνάκι, αν μιλάμε για φαγητό! Τα φίδια, αν μιλάμε για ζώα και τους αχάριστους, αν μιλάμε για ανθρώπους!
Ε: Για ποιο πράγμα έχεις μετανιώσει περισσότερο;
Α: Που δεν έμαθα ποτέ αγγλικά! Μη γελάς, σοβαρολογώ!
Ε: Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Α: Αθλητική; Το τένις, αν και έχω κάνα τρίμηνο να παίξω...
Ε: Σε ποια περίπτωση θα έλεγες ψέματα;
Α: Αποφεύγω να λέω ψέματα, τα βρίσκεις μπροστά σου!
Ε: Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Α: Στα ορθογραφικά! Σε πειράζω, και στα λάθη των άλλων!
Ε: Ποια εν ζωή προσωπικότητα θαυμάζεις περισσότερο;
Α: Οι προσωπικότητες που αξίζει να θαυμάσεις είναι συνήθως
«αφανείς», αυτό θαυμάζω! Και τα κατορθώματα ανθρώπων, που στόχο έχουν τον άνθρωπο!
Ε: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσαι περισσότερο;
Α: Δεν ξέρω αν θα ήθελα να ταυτιστώ με κάποιον, αλλά σίγουρα με ελκύει η προσωπικότητα του Βαν Γκογκ, από αυτά που διάβασα μέσα στα γράμματα που έστελνε στον αδελφό του...
Ε:Ποια θα θεωρούσες ως τη μεγαλύτερη κακοτυχία;
Α:Να ξυπνάς το πρωί και να μην είσαι ευγνώμων για την καινούργια μέρα που ξημέρωσε και σε βρήκε υγιή!
Ε:Εάν συναντούσες το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει;
Α:Δεν το σκέφτηκα ποτέ! Συνήθως εμείς του λέμε, μέσω προσευχής.
Ε:Ποιο είναι το μότο σου;
Α:Εδώ που φτάσαμε λίγο δεν είναι. Τόσα που κάναμε μεγάλη δόξα! (...ο Καβάφης το έγραψε!)
Ε:Στη ζωή ενός ηθοποιού όπως και σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν και ευκολίες και δυσκολίες. Πώς ήταν η δική σου μέχρι σήμερα;
Α:Τίποτε δε μου χαρίστηκε. Δούλεψα πολύ, θυμήσου το μότο μου και θα καταλάβεις...
Ε:Τι είναι αυτό που σε κάνει να συνεχίζεις όλα αυτά τα χρόνια;
Α:Αγαπώ τη δουλειά μου και θέλω να πάω παρακάτω τον Αχιλλέα ως ηθοποιό και πολύ περισσότερο ως άνθρωπο!
Ε:Τι είναι «ξένο» για το χώρο σου και σε προβληματίζει;
Α:Το ότι αυτός ο χώρος γεμίζει από ανθρώπους που θέλουν να κερδίσουν χωρίς να κουραστούν...
Ε:Η τέχνη και η τηλεόραση μπορούν να έχουν μια δημιουργική συνάντηση που να οδηγήσει σε εποικοδομητική έμπνευση;
Α:Σαφώς και μπορεί να υπάρξει αυτή η δημιουργική συνομιλία, αρκεί η τηλεόραση να λειτουργήσει με περισσότερη ποιότητα, το έχουμε δει να γίνεται πολλές φορές...
Ε:Τι είναι για σένα ηθοποιός;
Α: Στάση ζωής, καλλιέργεια, ένα ατελείωτο ταξίδι προς τα «μέσα»...
Ε:Τι ωθεί έναν άνθρωπο να βγει στο σανίδι;
Α:Πολλά! Άλλους γιατί θέλουν να γίνουν γνωστοί, άλλους για να εκφραστούν, άλλους για να λυτρωθούν από τον ίδιο τους τον εαυτό και πάει λέγοντας. Πάντως όποιοι κι αν είναι οι λόγοι που σε ωθούν, υπάρχει μια κοινή συνιστώσα. Κάνουμε θέατρο πρώτα για «μας» και μετά για τους «άλλους»!
Ε:Ηθοποιός, αλλά και σκηνοθέτης. Πώς είναι να σκηνοθετείς τον εαυτό σου;
Α:Δύσκολο, αλλά ενδιαφέρον. Είσαι υποχρεωμένος να δουλεύεις με διπλές ταχύτητες. Αν και κάποιες στιγμές νιώθεις ότι πρόσεξες όλους τους άλλους, εκτός από σένα!
Ε:Όταν πέφτει η αυλαία σε μια θεατρική παράσταση, πολλοί μιλάνε για κενό. Τι συναισθήματα βιώνει ένας ηθοποιός;
Α:Θα αποφύγω να σου περιγράψω αυτό το κενό και τα συναισθήματα. Μεγάλη κουβέντα. Εξαρτάται βέβαια και από το τι έργο παίζεις. Δε θέλω ως ηθοποιός και περισσότερο ως σκηνοθέτης να ξέρει ο θεατής μου αυτό το σκοτεινό κομμάτι. Είναι η ασφάλειά μου. Υπάρχουν έργα πάντως που χρειάζεσαι πολύ χρόνο, για να «ξαναγυρίσεις»!
Ε:Είσαι ένας άνθρωπος που το έχει αποδείξει πάρα πολλές φορές ότι αγαπάει πολύ τη δουλειά του. Τελικά το να είσαι καλλιτέχνης τι προσφέρει σε έναν άνθρωπο και τι του παίρνει;
Α:Πρώτα απ’ όλα σου προσφέρει την επαφή με τον εαυτό σου. Με το «μέσα» σου, την επαφή με τους άλλους, τη χαρά του «ταξιδιού» και σου παίρνει κομμάτια ολόκληρα από την ψυχή σου, σε εκθέτει σε κοινή θέα, σε γυμνώνει (ξέρω είναι σχιζοφρενικό)!
Ε:Πιστεύεις ότι υπάρχουν τα διάφορα «γκέτο» στην τηλεόραση;
Α:Όταν λες «γκέτο», φαντάζομαι ότι εννοείς «κλίκες». Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα στο χρόνο θεμελίωσαν συνεργασίες και τις συνεχίζουν. Υπάρχουν και κάποιοι που κατευθύνουν καταστάσεις. Είναι λογικό, αυτός που είναι καλός και αξίζει δεν έχει να φοβάται τίποτε!
Ε:Πού θα σε δούμε τηλεοπτικά και θεατρικά φέτος;
Α:Τηλεοπτικά συνεργάζομαι φέτος για πρώτη φορά με το Μεgα στα «Ένοχα μυστικά» της Άντρης Πολυδώρου, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σιούγα και παραγωγή του Κώστα Χριστοφόρου. Ελπίζω ο κόσμος να αγαπήσει αυτή τη δουλειά.
Στο θέατρο τώρα, συνεργάζομαι με την ΕΘΑΛ. Παίζω μαζί με τον Κώστα Βήχα σε μια μαύρη κωμωδία που έχει τίτλο «Κάτω από τη σκάλα», σε σκηνοθεσία του Κλείτου Κλείτου και σε ένα ρόλο πολύ «διαφορετικό»!
Συνέντευξη: Στέλλα Σουρμελή
0 comments