Το Τρίγωνο… της Βερμούδας!

Έχουν γραφτεί πολλά για το πώς θα ανακαλύψουμε την «απιστία» των άλλων, αλλά όταν εμείς είμαστε αυτές που απιστούμε, που ισορροπούμε σε ένα τεντωμένο σκοινί που τις δύο άκρες του τις κρατούν δύο ερωτευμένοι μαζί μας άνδρες, τότε τι κάνουμε;

«Μια γυναίκα δύο άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες», λέει το γνωστό λαϊκό άσμα κι εμείς που ποτέ δεν περιμέναμε ότι θα αναφερόταν σε εμάς, έχει έρθει η ώρα να αντιμετωπίσουμε το μεγάλο δίλημμα του με τον ποιον θα πάμε και ποιον θα αφήσουμε.  Το ρητό «μην κάνεις αυτό που δε θες να σου κάνουν οι άλλοι» βρίσκει και εδώ εφαρμογή και μπορεί να αποτελέσει την πυξίδα μας, για να βγούμε από το τρικυμιώδες τρίγωνο… της βερμούδας, στο οποίο όχι λίγες σχέσεις χάθηκαν.

Οι λόγοι που μπορεί να μπλέξει η καθεμία από εμάς σε μια τέτοια κατάσταση είναι λίγο πολύ γνωστοί και μπορούν να συνοψιστούν στον εξής ένα: Αυτοπεποίθηση… και μάλιστα πολλή, αφού τα ζευγάρια μάτια και χέρια που μας επιθυμούν είναι  διπλά. Κάποια στιγμή, όμως, έρχονται μαζί τους και οι τύψεις, οι ενοχές κι ένα σωρό αγχωτικές καταστάσεις, για να μας φέρουν προ των ευθυνών μας. Και τότε πρέπει να βάλουμε στη ζυγαριά συναισθήματα και καταστάσεις  και να δούμε προς τα πού θα γύρει. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο, αν αφήσουμε για λίγο στην άκρη την καρδιά και επιτρέψουμε στη λογική μας να στήσει εκείνη τη λίστα με τα υπέρ και τα κατά κάθε μίας από τις δύο ευχάριστες αγκαλιές που μας χωράνε.

ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ?
Πρώτα απ’ όλα και πριν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τα προτερήματα και τα ελαττώματα των άλλων, καλό θα ήταν να κάτσουμε να σκεφτούμε τι ζητάμε εμείς από μία σχέση. Εν ανάγκη ας γράψουμε μια λίστα με τα 20 πρώτα χαρακτηριστικά που θέλουμε στη σχέση μας, για να συνειδητοποιήσουμε, ξαναδιαβάζοντάς τα και αφού έχουμε σιγουρευτεί για τις προτεραιότητές μας, ότι το τοπίο στο κεφάλι μας έχει ήδη αρχίσει να ξεκαθαρίζει.

ΚΟΙΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ
Αν δε μας βοηθήσει το ξεκαθάρισμα των «θέλω» μας,  δεύτερο βήμα είναι να σκεφτούμε με το βλέμμα στο μέλλον. Κοινώς, ο έρωτας έρχεται και παρέρχεται και φυσικά δε θέλουμε αυτό που θα μείνει κοντά μας, μετά την αποχώρηση του φτερωτού, τυφλού θεού, να είναι ένας άντρας με τον οποίο δεν έχουμε τι να μοιραστούμε. Με ποιον έχουμε τα περισσότερα κοινά ενδιαφέροντα; Ποιος από τους δύο θα μας ακολουθούσε για ένα διήμερα πεζοπορίας και άσκησης στη φύση; Ποιος δε θα γκρίνιαζε, αν εμείς θέλουμε να δοκιμάζουμε την τύχη μας με την ethnic κουζίνα κάθε εβδομάδα; Τέτοια μικρά ερωτήματα, κατά τα φαινόμενα χωρίς ιδιαίτερη ουσία, είναι που αργότερα θα μας κρατήσουν μαζί.

ΖΗΤΑΜΕ ΒΟΗΘΕΙΑ
Ε, εντάξει, είναι κοινό μυστικό πως όταν είμαστε μέρος του προβλήματος δεν μπορούμε και εύκολα να είμαστε αντικειμενικές, ώστε να βρούμε τη λύση. Όσο κι αν τελικά θα κάνουμε αυτό που θέλουμε οι ίδιες, καλό θα ήταν να πάρουμε υπόψη μας και τη γνώμη κάποιου τρίτου. Φυσικά δε θα εμπιστευτούμε όποιον τύχει, ούτε την ανταγωνιστική συνάδελφό μας στη δουλειά, ούτε κάποιον κοινό γνωστό μας με τον ένα ή τον άλλο «πολιορκητή» μας. Όταν η θέση μας είναι τόσο λεπτή, επιστρέφουμε στη στενή μας οικογένεια για συμβουλές ή στην καλύτερή μας φίλη. Και τους ακούμε έτοιμες να δεχτούμε ακόμα και τα επικριτικά σχόλια για το «πώς τα κάναμε έτσι» και «δε θα σοβαρευτούμε ποτέ» με τη σκέψη μας στις όμορφες μέρες που μας περιμένουν, μόλις πάρουμε την απόφασή μας.

ΜΙΛΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ
Ωραία, εμείς πες, ξεκαθαρίσαμε τι θέλουμε, ζητήσαμε και τις συμβουλές μας και πάλι άκρη δε βγάζουμε. Ήρθε η ώρα της «προσωπικής συνέντευξης»! Όχι δε θα τους προσλάβουμε, θα τους αξιολογήσουμε μόνο. Σκεφτόμαστε ένα θέμα στο οποίο εμείς έχουμε συγκεκριμένες και σταθερές πεποιθήσεις και το συζητάμε σε ανύποπτο χρόνο και με τους δυο. Ποιος από τους δύο έχει όρεξη για ανάλυση και συζήτηση, ποιος είναι πιο διαλλακτικός και ακόμα κι αν διαφωνεί μαζί σου, δεν προσπαθεί να σου επιβάλει τη γνώμη του; Από μία μικρή συζήτηση μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε  βασικά κομμάτια του χαρακτήρα τους και η απόφασή μας να διευκολυνθεί λίγο περισσότερο.

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ
Αν παρ’ όλα αυτά ακόμα δεν μπορούμε να καταλήξουμε, μία είναι η λύση κορίτσια!  Πάμε γι’ άλλα. Αν κάποιος από τους δύο ολοκληρωτικά κάλυπτε τις ανάγκες  μας, αν μας ενθουσίαζε πραγματικά  η επικοινωνία και η επαφή μας με έναν από τους δύο, πιθανόν θα είχαμε καταλήξει σε απόφαση, προτού το δίλημμα γίνει τόσο πιεστικό. Όποτε καιρός να βαδίσουμε το δύσκολο δρόμο του διπλού χωρισμού, που όμως εγγυημένα κρύβει μπροστά του, τον έναν, κάποιον άλλο, που θα μας κάνει να έχουμε μάτια μόνο για εκείνον και που καμία άλλη αγκαλιά δε θα νιώθουμε να μας χωρά.



Της Λίας Παπαϊωάννου