Τα γράμματα...

Ένα λευκό φύλλο χαρτιού, ένα στυλό που πετάει πάνω σε αυτό και μια καρδιά γεμάτη συγκίνηση μπορούν να μεταμορφώσουν τον καθένα σε ποιητή. Η απλή φράση «σ’ αγαπώ» γεφυρώνει και τις πιο μακρινές αποστάσεις, επιβεβαιώνει τους όρκους.

Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν σήμερα ερωτικές επιστολές; Θα μου πείτε τώρα: «σήμερα υπάρχουν τα τηλέφωνα, οι συγκοινωνίες, το internet, ποιος κάθετε να γράψει και να στείλει γράμματα;» Όσοι συνδέουν την έννοια του όρου με το ρομαντισμό, τα ξεραμένα πέταλα του μενεξέ, τη χρυσή μπούκλα που φυλάμε σαν φυλαχτό θα απαντούσαν πως ασφαλώς όχι. Πόσο μάλλον που σήμερα έχουμε κόψει κάθε είδους αλληλογραφία και με το ζόρι γράφουμε έστω και ένα σημείωμα.

Όμως, ο έρωτας δεν έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης. Κάθε άλλο. Και δεν υπάρχει ερωτευμένος που να μη λαχταρά να λάβει γράμμα από το αγαπημένο πρόσωπο. Δε χρειάζεται να είναι έργο τέχνης που διεκδικεί το πρώτο βραβείο της επιστολογραφίας. Ένα Υ.Γ:  «μου λείπεις…» κάτω από το πιο κοινό γράμμα αρκεί, για να στείλει τον αποδέχτη στα ουράνια.

Αν είχαμε την περιέργεια να διαβάσουμε μερικά από τα πιο γνωστά ερωτικά γράμματα της ιστορίας, θα εξακριβώναμε πως όλα ένα κοινό σημείο έχουν: ζητούν από το αγαπημένο πρόσωπο συνεχείς διαβεβαιώσεις αγάπης.

Στα παλιά χρόνια, ο έρωτας ήταν συνώνυμος με την ανταλλαγή καθημερινών πολυσέλιδων επιστολών που ήταν γεμάτες πάθος. Αλλά οι συνθήκες της ζωής, οι οποίες τότε τις έκαναν τις επιστολές αυτές αναγκαίες, έχουν πάψει πια να υπάρχουν. Σήμερα τα δύο φύλα δε ζουν πια χωριστά. Αντίθετα, η προσωπική επαφή έχει γίνει τόσο φυσική, τόσο ελεύθερη, που τα λόγια μπήκαν πια σε δεύτερη μοίρα και έχουν παραχωρήσει τη θέση τους στην όραση, την αφή, τη μουσική.

Αν υποθέσουμε ότι σήμερα κάποια ζευγάρια αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα με κρυφά τηλεφωνήματα, μάλλον θα συνεννοηθούν παρά με κρυφά γράμματα. Άλλωστε έχουν πια εκλείψει και οι καλόβολοι μεσάζοντες, που μετέφεραν τα ραβασάκια από χέρι σε χέρι.

Τα γράμματα είναι η αλυσίδα του έρωτα. Κρατούν τους ερωτευμένους γερά δεμένους και όταν ακόμα βλέπονται κάθε μέρα και εμποδίζουν το δεσμό από το να σπάσει, όταν βρεθούν χωρισμένοι. Και αν ακόμα κάποτε η υπόθεση πάρει κακό τέλος, πάλι είναι πολύτιμα, γιατί μας θυμίζουν πως κάποτε, κάποιος μας αγάπησε, πως ζήσαμε μια ωραία ιστορία. Σε στιγμές πεσμένου ηθικού ή απελπισίας είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας.

Ο γραπτός λόγος επιβεβαιώνει και κάνει χειροπιαστές τις αφηρημένες έννοιες, όπως είναι η αγάπη, ο πόθος, το ενδιαφέρον, η ελπίδα. Ανακουφίζει όχι μόνο αυτόν που λαμβάνει το γράμμα, αλλά και εκείνον που το γράφει, γιατί τον βοηθάει να ξεκαθαρίσει τη σκέψη του και τα πραγματικά του συναισθήματα. Γι’ αυτό τα γράμματα είναι τόσο πολύτιμα: μας βοηθούν να γνωρίσουμε τις πραγματικές σκέψεις, το αληθινό πρόσωπο που αγαπάμε και όχι μόνο τον εξωτερικό άνθρωπο, τον οποίο συνήθως βλέπουμε και δεν αποκλείεται, όταν κάποτε τον γνωρίσουμε καλύτερα, να μας γεμίσει απογοήτευση.

της Στέλλας Σουρμελή