Ερωτευμένη με την ιδέα του έρωτα

Άραγε να χρειάζεται τόση προσπάθεια να ερωτευτείς;

Διαχρονικό φαινόμενο της ψυχοσύνθεσης των περισσότερων γυναικών. Ο «εξαναγκασμός» στον έρωτα ή καλύτερα η ανάγκη στο να νιώθεις ερωτευμένη. Όχι, δεν είναι ψέμα, οι περισσότερες από μας έχουμε την ανάγκη να ερωτευθούμε, για να νιώσουμε ευτυχισμένες. Και πολλές φορές είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας, που είμαστε ικανές να ζήσουμε τον πλασματικό έρωτα, με την ψευδαίσθηση ότι βρήκαμε την αληθινή αγάπη. Οι λόγοι πολλοί. Άλλες φορές επειδή απλά η ζωή δεν έχει νόημα χωρίς έρωτα, άλλες πάλι για να ξεπεραστεί μια παλαιότερη σχέση που δεν είχε αίσιο τέλος ή ακόμα και για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας. Ας το παραδεχτούμε, είναι ωραίο να νιώθεις ποθητή, έστω και αν εσύ δεν τρέφεις τα ίδια αισθήματα για τον άλλο. Πάντοτε, άλλωστε, υπάρχει η ελπίδα πως θα τα νιώσουμε με τον καιρό.

Πριν από καμιά δωδεκαριά χρόνια, όταν η Ειρήνη ήταν στα 16 της, ήταν φυσιολογικό να μην ξέρει με ποιον είναι ερωτευμένη. Σ’ αυτή την ηλικία, ίσως είναι το βασικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένα κορίτσι, μεγαλώνοντας υπό φυσιολογικές συνθήκες. Δέκα χρόνια μετά, η Ειρήνη ακόμα αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα.

Όμορφη κοπέλα, με καστανά μάτια και μεγάλες, ξανθές μπούκλες. Διαφέρει εμφανισιακά από τη μέση Κύπρια και γι’ αυτό ίσως να μην περνά απαρατήρητη από τον αντρικό πληθυσμό. Η Ειρήνη πάντα είχε την ανάγκη να έχει κάποιο στη ζωή της, ποτέ δεν έμεινε για μεγάλο διάστημα μόνη της. Πέρασαν αρκετοί άντρες απ’ τη ζωή της και οι περισσότεροι την πλήγωσαν. Η ιστορία της ζωής της πάει κάπως έτσι: Γνωρίζει κάποιον, εκδηλώνει το ενδιαφέρον του, η Ειρήνη ενθουσιάζεται και χωρίς πραγματικά να προλάβει να νιώσει κάτι, φτιάχνει το δικό της σενάριο, παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο και ζει το «μεγάλο» έρωτα. Κάθε φορά νομίζει πως βρήκε τον άντρα της ζωής της, μέχρι να γίνει κάτι και να φτάσουν στο χωρισμό. Αν δεν τύχει να βρεθεί «συμπρωταγωνιστής» στο σενάριο, δηλαδή κάποιος που θα εκδηλώσει το ενδιαφέρον του απ’ την αρχή, η Ειρήνη θα κάνει το δικό της «casting», θα βρει έναν άντρα που την ελκύει, χωρίς καλά-καλά να τον γνωρίζει και θα πείσει τον εαυτό της πως τον ερωτεύθηκε. Αν αυτός δεν πιαστεί στα δίκτυά της, τότε η Ειρήνη φορά το στέμμα της drama queen και ζει τον ανεκπλήρωτο έρωτα, αυτή τη φορά, με όλο το κλάμα και κύλισμα στα πατώματα.

Στα 28 της, λοιπόν, βρίσκεται σε μια περίεργη φάση. Για πρώτη φορά, δε νιώθει την ανάγκη να ερωτευτεί. Για πρώτη φορά, θέλει να μείνει μόνη της και να ηρεμήσει. Μόλις βγήκε από μια σχέση ενάμιση χρόνου, που την ταλαιπώρησε πολύ. Αποφάσισε, λοιπόν, πως τέρμα οι έρωτες. Αφού δεν κατάφερε να βρει την ευτυχία εκεί που νόμιζε πως κρυβόταν, πίστεψε πως έψαχνε σε λάθος μέρος. Ορκίστηκε πως δε θα «έσπρωχνε» ξανά καταστάσεις. Αν και παλαιότερα έδινε ευκαιρία σε άντρες που δεν την έλκυαν ή δεν την ενδιέφεραν πραγματικά, τώρα πια δεν είχε καμία όρεξη. Βαρέθηκε να προσπαθεί τόσο πολύ να βρει τον πραγματικό έρωτα. Καιρός να χαλαρώσει και να στρέψει την προσοχή της αλλού, όπως π.χ. στους φίλους της, που είχε ξεχασμένους εδώ και καιρό. Άρχισε να βγαίνει σχεδόν κάθε βράδυ με τις φίλες της, χωρίς να τις ζαλίζει για τα κατά καιρούς αμόρε της, όπως γινόταν παλαιότερα. Για πρώτη φορά δεν αποτελούσε η ίδια το επίκεντρο της συζήτησης.

Μαζί τους έβγαινε κάποτε και ο Μάρκος , ένας συμμαθητής τους απ’ το λύκειο. Η Ειρήνη περνούσε υπέροχα μαζί του. Πείραζε ο ένας τον άλλον, γελούσε με τα αστεία του. Της θύμιζε την αθωότητα και ξεγνοιασιά της μαθητικής ζωής. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν υπήρξαν κολλητοί. Δε μίλησαν ποτέ στο τηλέφωνο, ούτε συζήτησαν ποτέ για τα προσωπικά τους. Στις κοινές τους εξόδους, όμως, έσπαγαν πολύ πλάκα μαζί.

Αυτές οι κοινές έξοδοι, λοιπόν, όσο πήγαιναν και πύκνωναν. Πλέον ήταν δεδομένο πως θα έβγαινε μαζί τους και ο Μάρκος με την παρέα του. Σιγά-σιγά άρχισαν να έρχονται πιο κοντά. Η Ειρήνη ένιωθε εντελώς άνετα μαζί του. Ήταν από τις λίγες φορές που δεν ένιωθε την ανάγκη να παίξει κάποιο «ρόλο», ούτε να καταστρώσει κάποιο σχέδιο, για να έρθει πιο κοντά με έναν άντρα. Ήταν απλά ο εαυτός της, χωρίς να υποκρίνεται, χωρίς να αναγκάζεται να προσαρμόσει τα γούστα της στα δικά του, για να αποκτήσουν κοινά ενδιαφέροντα. Με τον καιρό, άρχισαν να μοιράζονται και λεπτομέρειες για τα προσωπικά τους. Όλα γίνονταν από μόνα τους, με το χρόνο τους, χωρίς να τα «σπρώξει» ο ένας απ’ τους δύο. Όλοι όσοι τους έβλεπαν μαζί, πίστευαν πως είναι ζευγάρι. Η αλήθεια είναι πως τους ένωνε δυνατή χημεία, που όμως δεν ήταν εμφανής όλα αυτά τα χρόνια. Πότε δεν πέρασε απ’ το μυαλό τους πως θα μπορούσαν να ’ταν μαζί, ειδικά σε μια τέτοια φάση που η Ειρήνη αποφάσισε να μείνει μόνη της. Όμως τα ωραία της ζωής έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις και σίγουρα δεν τα προγραμματίζεις. Όλα ακολούθησαν τη φυσική ροή τους και χρειάστηκε αρκετός καιρός για να δημιουργηθεί μια όμορφη και ήρεμη σχέση.

Τελικά όχι, δε χρειάζεται καμία απολύτως προσπάθεια για να ερωτευτείς. Αν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει από μόνο του, χωρίς πιέσεις, χωρίς στρατηγικά σχέδια, χωρίς να το επιδιώξεις…