Η κορούλα μου με βοήθησε να βγω απ’ το κώμα
Δεν περίμενε κανένας πως η Μαρίνα θα επιζούσε μετά το ατύχημα. Κατάφερε όμως να διαψεύσει τους γιατρούς, με τη βοήθεια της μικρής της κόρης.
Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του δωματίου της στο Κέντρο Αποκατάστασης, τα μάτια της Μαρίνας πλημμυρίζουν με δάκρυα, καθώς αντικρίζει το σύζυγό της Πέτρο και τη μικρή της Δάφνη να φτάνουν.
«Είναι πανέμορφη», μονολογεί η 35χρονη Μαρίνα για την ενός έτους κορούλα της. Η μικρούλα ντυμένη στα ροζ είναι κάτι παραπάνω από αξιολάτρευτη για τους γονείς της. Ο Πέτρος πιστεύει ότι το μωρό είναι υπεύθυνο για το θαύμα, που έφερε τη σύζυγό του πίσω από το θάνατο και από το οκτώ εβδομάδων κώμα της. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει κανένας από τους δύο την πλήρη ανάρρωση της Μαρίνας, μετά το ατύχημα. «Κάθε μέρα ήταν ένα μικρό θαύμα. Η πρόοδος της Μαρίνας ήταν πολύ ραγδαία», δηλώνουν οι ίδιοι οι γιατροί.
Η οικογένεια έχει περάσει πολλά από εκείνη τη φοβερή μέρα στις 12 του Απρίλη, που τους άλλαξε για πάντα τη ζωή. Λίγο πριν τις τέσσερις το απόγευμα, σε μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα, η Μαρίνα έπαιρνε βόλτα με το παιδικό καροτσάκι το αγγελούδι της, στο πεζοδρόμιο κατά μήκος του πάρκου, όταν ένα αυτοκίνητο πέρασε ξυστά από δίπλα της, παρασύροντας μαζί του την άτυχη κοπέλα με το μωρό της και μαζί τους τα όνειρα για το μέλλον. Η ζωή της Μαρίνας κρεμόταν από μια κλωστή. Η ίδια και το μωρό μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο κοντινότερο νοσοκομείο. Η μικρή Δάφνη είχε διαγνωστεί με σπασμένο αριστερό ώμο και αιμορραγία στον εγκέφαλο. Ο Πέτρος ήταν απαρηγόρητος. «Η Μαρίνα έλεγε πως ποτέ δεν κλαίω», θυμάται. «Έλεγε πως είμαι άκαρδος, γιατί ποτέ δεν είχα ρίξει ούτε ένα δάκρυ. Τότε, όμως, για ένα 48ωρο δε σταμάτησα να κλαίω. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ για ενάμιση μήνα. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Οι οικείες μυρωδιές μού ήταν δυσβάσταχτες. Μας είχαν πει πως αν η Μαρίνα κατάφερνε να επιζήσει τις πρώτες επτά νύχτες – είχαμε πιθανότητες 50/50 -, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έμενε για πάντα φυτό σε μια αναπηρική καρέκλα. Στην αρχή ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω, και θα κατέρρεαν αν δεν ήταν η Δάφνη.»
Αλλά το μωρό δε βοήθησε μόνο τον πατέρα του να παραμείνει δυνατός. Το δέσιμο που είχε με τη μητέρα της θα μπορούσε να τη σώσει. «Η Μαρίνα είχε ένα τόσο ισχυρό δέσιμο με αυτό το παιδί, που ήταν το μόνο που μπορούσαμε να σκεφτούμε πως θα μπορούσε να τη βοηθήσει», λέει ο Πέτρος. «Ήταν μια καλή ιδέα», παραδέχεται τώρα πια η Μαρίνα. Ως μέρος της διαδικασίας αποκατάστασης, ο Πέτρος έβαζε τις πιτζάμες της Μαρίνας στην κούνια της Δάφνης στο νοσοκομείο και ένα από τα φανελάκια της Δάφνης κάτω από το μαξιλάρι της Μαρίνας. «Αγαπώ τη μυρωδιά της», λέει η Μαρίνα. Και όταν η Δάφνη βγήκε επιτέλους από το νοσοκομείο, ο Πέτρος την πήρε για να δει τη μητέρα της αμέσως. Με βάση τις οδηγίες και των ίδιων των γιατρών, η μικρή Δάφνη τοποθετήθηκε στην αγκαλιά της μητέρα της, απλά και μόνο για να έρθουν σε επαφή και να μυρίσουν η μια την άλλη.
Μετά από ένα μήνα και κάτι, συνέβη το θαύμα. Η Μαρίνα είχε δείξε σημάδια ανάκαμψης, που κανένας δεν είχε προσέξει. «Όταν μπήκα εκείνο το πρωί και τη χαιρέτισα, όπως έκανα κάθε μέρα, γύρισε το κεφάλι, άνοιξε τα μάτια της και με κοίταξε για πρώτη φορά. Το χέρι της κινήθηκε προς τη Δάφνη», θυμάται ο Πέτρος. «Έτρεξα κοντά της, την αγκάλιασα, αγκαλιαστήκαμε και οι τρεις μας. Μόνο για λίγα λεπτά όμως πριν επιστρέψει και πάλι στο κώμα της. Ήταν μια παράξενη στιγμή.» Αργότερα η Μαρίνα θα έλεγε πως θυμάται πολύ καλά αυτή τη στιγμή και την αίσθηση της κορούλας της.
Ήξερε πως έπρεπε να βγει απ’ το κώμα γι’ αυτήν. Και τα κατάφερε. Εννιά μήνες μετά, η Μαρίνα βγήκε απ’ το νοσοκομείο. Συνεχίζει να παρουσιάζει εκπληκτική πρόοδο, αφού μέχρι στιγμής κατάφερε να περπατήσει 30 μέτρα. Επόμενος στόχος είναι να βγει εντελώς από το αναπηρικό κάθισμα. Ενώ είναι πολύ ευγνώμων για όλη την αγάπη γύρω της, η Μαρίνα παραδέχεται πως η Δάφνη ήταν αυτή που την ενέπνευσε περισσότερο για την αξιοσημείωτη ανάκαμψή της. Είναι η κινητήριος δύναμή της για να τα πάει καλύτερα. Πλέον μπορεί να κάνει και πάλι σχέδια μαζί με το σύζυγό της να μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο την οικογένειά τους…
Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του δωματίου της στο Κέντρο Αποκατάστασης, τα μάτια της Μαρίνας πλημμυρίζουν με δάκρυα, καθώς αντικρίζει το σύζυγό της Πέτρο και τη μικρή της Δάφνη να φτάνουν.
«Είναι πανέμορφη», μονολογεί η 35χρονη Μαρίνα για την ενός έτους κορούλα της. Η μικρούλα ντυμένη στα ροζ είναι κάτι παραπάνω από αξιολάτρευτη για τους γονείς της. Ο Πέτρος πιστεύει ότι το μωρό είναι υπεύθυνο για το θαύμα, που έφερε τη σύζυγό του πίσω από το θάνατο και από το οκτώ εβδομάδων κώμα της. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει κανένας από τους δύο την πλήρη ανάρρωση της Μαρίνας, μετά το ατύχημα. «Κάθε μέρα ήταν ένα μικρό θαύμα. Η πρόοδος της Μαρίνας ήταν πολύ ραγδαία», δηλώνουν οι ίδιοι οι γιατροί.
Η οικογένεια έχει περάσει πολλά από εκείνη τη φοβερή μέρα στις 12 του Απρίλη, που τους άλλαξε για πάντα τη ζωή. Λίγο πριν τις τέσσερις το απόγευμα, σε μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα, η Μαρίνα έπαιρνε βόλτα με το παιδικό καροτσάκι το αγγελούδι της, στο πεζοδρόμιο κατά μήκος του πάρκου, όταν ένα αυτοκίνητο πέρασε ξυστά από δίπλα της, παρασύροντας μαζί του την άτυχη κοπέλα με το μωρό της και μαζί τους τα όνειρα για το μέλλον. Η ζωή της Μαρίνας κρεμόταν από μια κλωστή. Η ίδια και το μωρό μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο κοντινότερο νοσοκομείο. Η μικρή Δάφνη είχε διαγνωστεί με σπασμένο αριστερό ώμο και αιμορραγία στον εγκέφαλο. Ο Πέτρος ήταν απαρηγόρητος. «Η Μαρίνα έλεγε πως ποτέ δεν κλαίω», θυμάται. «Έλεγε πως είμαι άκαρδος, γιατί ποτέ δεν είχα ρίξει ούτε ένα δάκρυ. Τότε, όμως, για ένα 48ωρο δε σταμάτησα να κλαίω. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ για ενάμιση μήνα. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Οι οικείες μυρωδιές μού ήταν δυσβάσταχτες. Μας είχαν πει πως αν η Μαρίνα κατάφερνε να επιζήσει τις πρώτες επτά νύχτες – είχαμε πιθανότητες 50/50 -, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έμενε για πάντα φυτό σε μια αναπηρική καρέκλα. Στην αρχή ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω, και θα κατέρρεαν αν δεν ήταν η Δάφνη.»
Αλλά το μωρό δε βοήθησε μόνο τον πατέρα του να παραμείνει δυνατός. Το δέσιμο που είχε με τη μητέρα της θα μπορούσε να τη σώσει. «Η Μαρίνα είχε ένα τόσο ισχυρό δέσιμο με αυτό το παιδί, που ήταν το μόνο που μπορούσαμε να σκεφτούμε πως θα μπορούσε να τη βοηθήσει», λέει ο Πέτρος. «Ήταν μια καλή ιδέα», παραδέχεται τώρα πια η Μαρίνα. Ως μέρος της διαδικασίας αποκατάστασης, ο Πέτρος έβαζε τις πιτζάμες της Μαρίνας στην κούνια της Δάφνης στο νοσοκομείο και ένα από τα φανελάκια της Δάφνης κάτω από το μαξιλάρι της Μαρίνας. «Αγαπώ τη μυρωδιά της», λέει η Μαρίνα. Και όταν η Δάφνη βγήκε επιτέλους από το νοσοκομείο, ο Πέτρος την πήρε για να δει τη μητέρα της αμέσως. Με βάση τις οδηγίες και των ίδιων των γιατρών, η μικρή Δάφνη τοποθετήθηκε στην αγκαλιά της μητέρα της, απλά και μόνο για να έρθουν σε επαφή και να μυρίσουν η μια την άλλη.
Μετά από ένα μήνα και κάτι, συνέβη το θαύμα. Η Μαρίνα είχε δείξε σημάδια ανάκαμψης, που κανένας δεν είχε προσέξει. «Όταν μπήκα εκείνο το πρωί και τη χαιρέτισα, όπως έκανα κάθε μέρα, γύρισε το κεφάλι, άνοιξε τα μάτια της και με κοίταξε για πρώτη φορά. Το χέρι της κινήθηκε προς τη Δάφνη», θυμάται ο Πέτρος. «Έτρεξα κοντά της, την αγκάλιασα, αγκαλιαστήκαμε και οι τρεις μας. Μόνο για λίγα λεπτά όμως πριν επιστρέψει και πάλι στο κώμα της. Ήταν μια παράξενη στιγμή.» Αργότερα η Μαρίνα θα έλεγε πως θυμάται πολύ καλά αυτή τη στιγμή και την αίσθηση της κορούλας της.
Ήξερε πως έπρεπε να βγει απ’ το κώμα γι’ αυτήν. Και τα κατάφερε. Εννιά μήνες μετά, η Μαρίνα βγήκε απ’ το νοσοκομείο. Συνεχίζει να παρουσιάζει εκπληκτική πρόοδο, αφού μέχρι στιγμής κατάφερε να περπατήσει 30 μέτρα. Επόμενος στόχος είναι να βγει εντελώς από το αναπηρικό κάθισμα. Ενώ είναι πολύ ευγνώμων για όλη την αγάπη γύρω της, η Μαρίνα παραδέχεται πως η Δάφνη ήταν αυτή που την ενέπνευσε περισσότερο για την αξιοσημείωτη ανάκαμψή της. Είναι η κινητήριος δύναμή της για να τα πάει καλύτερα. Πλέον μπορεί να κάνει και πάλι σχέδια μαζί με το σύζυγό της να μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο την οικογένειά τους…
0 comments