Η ζωή μου μετά την άμβλωση
Μια γυναίκα μιλά για την εμπειρία που της σημάδεψε τη ζωή
«Έβγαινα με τον Κώστα για έξι μήνες περίπου, όταν ανακάλυψα πως ήμουν έγκυος. Αυτός δεν ήθελε το παιδί, με τη δικαιολογία πως ήμασταν μόνο 18 χρόνων και ακόμα δεν είχαμε ζήσει τίποτα. Μια αποβολή θα ήταν απλά μια δεύτερη ευκαιρία για τον ίδιο.
Εγώ απ’ την άλλη, δεν ήθελα να σκοτώσω την ψυχούλα που είχα μέσα μου. Δεν ήξερα σε ποιον να στραφώ. Η οικογένειά μου ήταν πολύ κοντά στην εκκλησία, πολύ αυστηρών αρχών και σίγουρα εναντίον των αμβλώσεων. Οι κοντινοί μου φίλοι, στους οποίους κατέφευγα σε κάθε σοβαρό μου πρόβλημα , ήταν επίσης πολέμιοι των αμβλώσεων. Στο μόνο πρόσωπο που μπορούσα να μιλήσω ήταν ο Κώστας και μερικές γνωστές μου, που ήξερα πως είχαν αποβολές στο παρελθόν. Όλοι τους με ενθάρρυναν να προβώ σε άμβλωση, άσχετα με το τι θεωρούσα σωστό ή λάθος. Ένιωσα πιεσμένη. Έμαθα από γνωστές μου μια κλινική στην Ελλάδα. Ήμουν πολύ φοβισμένη. Έκανα την έκτρωση τον Οκτώβριο του 2009.
Δε θυμάμαι πολλά απ’ αυτήν, αφού μου έδωσαν κάτι για να χαλαρώσω. Θυμάμαι όμως να τους λέω πως πονάω. Ακόμα και αν δεν μπορώ να θυμηθώ τον πόνο, θα πρέπει να ήταν πολύ οδυνηρό, αν σκεφτεί κανείς πως πονούσα ακόμα και υπό την επήρεια παυσίπονου. Αφού τελείωσε η έκτρωση με οδήγησαν στο δωμάτιο ανάρρωσης, όπου υπήρχαν ακόμα τρία κορίτσια που είχαν κάνει έκτρωση. Ο Κώστας δεν ήταν σε θέση να είναι μαζί μου, επειδή η παρουσία του θα ήταν δυσάρεστη στα άλλα κορίτσια. Ένιωθα ένα τεράστιο κενό. Αφού βγήκα απ’ την κλινική, πονούσα για βδομάδες και είχα συχνά κράμπες και κηλίδες αίματος. Κάλεσα στην κλινική αρκετές φορές για να βεβαιωθώ πως ήταν φυσιολογικά τα συμπτώματα και μου απάντησαν πως αφού δεν είχα πυρετό ήταν φυσιολογικά.
Από την άμβλωση και ύστερα η περίοδός μου ήταν κανονική. Τον τελευταίο χρόνο, όμως, είχα καθυστέρηση τριών μηνών και έπρεπε να μου χορηγήσουν μια ορμόνη, για να κανονιστεί ο κύκλος μου. Και πάλι όμως είχα καθυστέρηση δύο μηνών και έτσι αποφάσισα πως ήταν καιρός να εξεταστώ από γυναικολόγο. Πήγα για τον ετήσιο έλεγχό μου και ανακάλυψα ότι έχω κύστες στις ωοθήκες, καθώς και ένα ουλώδη ιστό στη μήτρα μου. Όπως μου εξήγησε ο γυναικολόγος, η ουλή ήταν από την έκτρωση και το πιο πιθανόν να μην είμαι σε θέση να αποκτήσω παιδιά. Σκέφτηκα τη ζωή μου στο μέλλον. Όταν θα παντρευόμουν και θα ήθελα να αποκτήσω οικογένεια. Η άμβλωση μού προκάλεσε τόσα πολλά προβλήματα στη ζωή μου. Πέραν της κατάθλιψης και των διατροφικών διαταραχών, τα χειρότερα ήταν η ενοχή και η λύπη. Μου είναι πολύ δύσκολο να είμαι κοντά σε μωρά στην ηλικία που θα ήταν το δικό μου, αν αποφάσιζα να το κρατήσω. Με τον Κώστα δεν είμαστε τώρα πια μαζί. Μετά από δυόμισι χρόνια συνειδητοποίησα πόσο είχα κακοποιηθεί λεκτικά και σε ποιο βαθμό είχα χειραγωγηθεί. Κοιτάζω πίσω και το μόνο καλό είναι πως πλέον έμαθα απ’ τα λάθη μου.
Η κάθε εμπειρία σάς αναπτύσσει. Την ιστορία μου μόνο να τη μοιραστώ μπορώ μαζί σας, μιας και είναι αδύνατο να πάω πίσω και να αλλάξω την απόφαση που πήρα».
«Έβγαινα με τον Κώστα για έξι μήνες περίπου, όταν ανακάλυψα πως ήμουν έγκυος. Αυτός δεν ήθελε το παιδί, με τη δικαιολογία πως ήμασταν μόνο 18 χρόνων και ακόμα δεν είχαμε ζήσει τίποτα. Μια αποβολή θα ήταν απλά μια δεύτερη ευκαιρία για τον ίδιο.
Εγώ απ’ την άλλη, δεν ήθελα να σκοτώσω την ψυχούλα που είχα μέσα μου. Δεν ήξερα σε ποιον να στραφώ. Η οικογένειά μου ήταν πολύ κοντά στην εκκλησία, πολύ αυστηρών αρχών και σίγουρα εναντίον των αμβλώσεων. Οι κοντινοί μου φίλοι, στους οποίους κατέφευγα σε κάθε σοβαρό μου πρόβλημα , ήταν επίσης πολέμιοι των αμβλώσεων. Στο μόνο πρόσωπο που μπορούσα να μιλήσω ήταν ο Κώστας και μερικές γνωστές μου, που ήξερα πως είχαν αποβολές στο παρελθόν. Όλοι τους με ενθάρρυναν να προβώ σε άμβλωση, άσχετα με το τι θεωρούσα σωστό ή λάθος. Ένιωσα πιεσμένη. Έμαθα από γνωστές μου μια κλινική στην Ελλάδα. Ήμουν πολύ φοβισμένη. Έκανα την έκτρωση τον Οκτώβριο του 2009.
Δε θυμάμαι πολλά απ’ αυτήν, αφού μου έδωσαν κάτι για να χαλαρώσω. Θυμάμαι όμως να τους λέω πως πονάω. Ακόμα και αν δεν μπορώ να θυμηθώ τον πόνο, θα πρέπει να ήταν πολύ οδυνηρό, αν σκεφτεί κανείς πως πονούσα ακόμα και υπό την επήρεια παυσίπονου. Αφού τελείωσε η έκτρωση με οδήγησαν στο δωμάτιο ανάρρωσης, όπου υπήρχαν ακόμα τρία κορίτσια που είχαν κάνει έκτρωση. Ο Κώστας δεν ήταν σε θέση να είναι μαζί μου, επειδή η παρουσία του θα ήταν δυσάρεστη στα άλλα κορίτσια. Ένιωθα ένα τεράστιο κενό. Αφού βγήκα απ’ την κλινική, πονούσα για βδομάδες και είχα συχνά κράμπες και κηλίδες αίματος. Κάλεσα στην κλινική αρκετές φορές για να βεβαιωθώ πως ήταν φυσιολογικά τα συμπτώματα και μου απάντησαν πως αφού δεν είχα πυρετό ήταν φυσιολογικά.
Από την άμβλωση και ύστερα η περίοδός μου ήταν κανονική. Τον τελευταίο χρόνο, όμως, είχα καθυστέρηση τριών μηνών και έπρεπε να μου χορηγήσουν μια ορμόνη, για να κανονιστεί ο κύκλος μου. Και πάλι όμως είχα καθυστέρηση δύο μηνών και έτσι αποφάσισα πως ήταν καιρός να εξεταστώ από γυναικολόγο. Πήγα για τον ετήσιο έλεγχό μου και ανακάλυψα ότι έχω κύστες στις ωοθήκες, καθώς και ένα ουλώδη ιστό στη μήτρα μου. Όπως μου εξήγησε ο γυναικολόγος, η ουλή ήταν από την έκτρωση και το πιο πιθανόν να μην είμαι σε θέση να αποκτήσω παιδιά. Σκέφτηκα τη ζωή μου στο μέλλον. Όταν θα παντρευόμουν και θα ήθελα να αποκτήσω οικογένεια. Η άμβλωση μού προκάλεσε τόσα πολλά προβλήματα στη ζωή μου. Πέραν της κατάθλιψης και των διατροφικών διαταραχών, τα χειρότερα ήταν η ενοχή και η λύπη. Μου είναι πολύ δύσκολο να είμαι κοντά σε μωρά στην ηλικία που θα ήταν το δικό μου, αν αποφάσιζα να το κρατήσω. Με τον Κώστα δεν είμαστε τώρα πια μαζί. Μετά από δυόμισι χρόνια συνειδητοποίησα πόσο είχα κακοποιηθεί λεκτικά και σε ποιο βαθμό είχα χειραγωγηθεί. Κοιτάζω πίσω και το μόνο καλό είναι πως πλέον έμαθα απ’ τα λάθη μου.
Η κάθε εμπειρία σάς αναπτύσσει. Την ιστορία μου μόνο να τη μοιραστώ μπορώ μαζί σας, μιας και είναι αδύνατο να πάω πίσω και να αλλάξω την απόφαση που πήρα».
0 comments