Λευτέρης Ζαμπετάκης: «Σπίτι μου είναι εκεί που είναι η δουλειά μου»

Λευτέρης Ζαμπετάκης. Το ευγενικό και αινιγματικό χαμόγελό του σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή.

Ένας νέος  ηθοποιός,  απλός και προσιτός με όλο τον κόσμο. Ένα ταλέντο που σίγουρα θα αφήσει τη σφραγίδα του στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Κύπρου και της ιδιαίτερής του πατρίδας, της Ελλάδας.

Τον χαιρόμαστε στην τηλεοπτική σειρά του ΡΙΚ «Μοιραία φεγγάρια» και στη θεατρική παράσταση «Μόλις χώρισα».

Σήμερα μιλά στη «ΓΥΝΑΙΚΑ» για τις σπουδές του, την καριέρα του μέχρι σήμερα, αλλά και την προσωπική του ζωή.


Ε: Πρώτα- πρώτα θέλουμε να σε γνωρίσουμε καλύτερα. Δηλαδή το βιογραφικό σου σημείωμα.
Α: Γεννήθηκα στο Νιού Τζέρσεϋ από Έλληνες γονείς και μεγάλωσα σε ένα καταπράσινο προάστιο της Αθήνας. Σπούδασα πρώτα οικονομικά. Ακολούθησε η υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έπειτα, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση, έκανα μεταπτυχιακά στον  κινηματογράφο και το χοροθέατρο, στη Stella Adler στη Νέα Υόρκη. Το 2005 επέστρεψα Αθήνα, όπου άρχισα να δουλεύω στο Εθνικό Θέατρο. Συνέχισα μετά σε ανεξάρτητες ελεύθερες παραγωγές.

Ε: Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;
Α: Μεγάλωσα σε  μία οικογένεια πολύ ζεστή και δεμένη, όπου αρκούσε τότε να δουλεύει μόνο ένα μέλος της οικογένειας και να ζούμε μια πολύ άνετη ζωή. Αυτός ήταν ο πατέρας μας, που δούλευε πολύ, αλλά δε μας στέρησε στις αδερφές μου κι εμένα ούτε τις βόλτες μαζί του, ούτε τις εκδρομές. Η μητέρα μου οργάνωνε τα ωραιότερα παιδικά πάρτι, που ακόμα θυμάμαι και νοσταλγώ. Ανήκω επίσης στη γενιά που πρόλαβε να παίξει στο δρόμο μέχρι την ώρα που θα νύχτωνε.

Ε: Σκιαγράφησέ μας το χαρακτήρα σου, όπως εσύ τον νιώθεις.
Α: Είμαι αρκετά παράξενος και καλομαθημένος. Θέλω το χώρο μου, που θα είναι πάντα σε τάξη. Είμαι κυκλοθυμικός, ευαίσθητος, δίκαιος, αλλά και ισχυρογνώμων. Με εκνευρίζει η αγένεια των ανθρώπων και μου αρέσει ο πληθυντικός. Η υπέροχη γλώσσα μας έχει και πληθυντικό. Είναι ωραίο να τον χρησιμοποιούμε σε ανθρώπους που δε γνωρίζουμε.

Ε: Πέντε λέξεις που σε χαρακτηρίζουν;
Α: Ευγένεια, θετικότητα, φαντασία, εργασιομανία, υποχόνδριος.


Ε: Υπάρχει κάποιο όνειρο που θες να πραγματοποιήσεις;
Α: Θα ήθελα πολύ να ταξιδέψω και να γνωρίσω την Αφρικανική Ήπειρο. Είναι από τα ταξίδια που δεν έχω κάνει και θα θελα πολύ. Ολόκληρη όμως.

Ε: Τι είναι ο έρωτας για σένα;
Α: Σε αυτή τη φάση της ζωής μου, ο έρωτας θα ήταν αποδιοργανωτικός. Γιατί όταν μου συμβαίνει, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα. Μου ξυπνά παιδικά ένστικτα και χάνω τον έλεγχο. Βρίσκω τον έρωτα αποπροσανατολιστικό, όμορφο, δελεαστικό, έγχρωμο, αλλά και επικίνδυνο.
    

Ε: Τι άλλο σε ενδιαφέρει εκτός από το θέατρο, το σινεμά και την τηλεόραση;
Α: Η οικογένειά μου, η σχέση με τους φίλους μου, τα ταξίδια, οι βόλτες με το ποδήλατό μου, τα ανίψια μου και η εσωτερική μου ηρεμία. Αυτά με ενδιαφέρουν πιο πολύ από το οτιδήποτε.

Ε: Κάνεις σχέδια στη ζωή σου;
Α: Κάνω σχέδια, βάζω στόχους, αλλά είμαι ανοιχτός και σε νέα δεδομένα. Πολλές φορές η ζωή μάς δείχνει κι αυτή κάποια μονοπάτια. Πιστεύω και στην τύχη. Δόξα τω Θεώ, υπήρξα τυχερός που η ζωή μού έδωσε τις ευκαιρίες για να εκπληρώσω τους μέχρι στιγμής στόχους μου.
   
Ε: Κάτι που σε φοβίζει ;
Α: Με φοβίζει η χαζομάρα και η αποβλάκωση. Νομίζω ότι ο κόσμος κινδυνεύει πιο πολύ από την ηλιθιότητα, παρά από τους κακούς ανθρώπους. Την κακία μπορείς να την αντιμετωπίσεις, την ηλιθιότητα όχι πάντα, γιατί αυτή οδηγεί σε πιο παράλογες συμπεριφορές.

Ε: Πότε έκλαψες για τελευταία φορά;
Α: Τελευταία φορά που έκλαψα ήταν όταν έχασα τη γιαγιά μου. Συνειδητοποιώ  μεγαλώνοντας πως θα πρέπει να αντιμετωπίζω το χαμό δικών μου ανθρώπων πιο συχνά και να έρχομαι αντιμέτωπος με το θάνατο. Είναι από τα λίγα πράγματα που αδυνατώ να διαχειριστώ.

Ε: Μία συμβουλή που την ακολουθείς πιστά;
Α: Μην ξεστρατίζεις από το δρόμο που διάλεξες. Είναι κάτι που θυμάμαι από τον παππού μου και το επαναφέρω στη μνήμη μου κάθε φορά που πειρασμοί με κάνουν να βγω από το μονοπάτι μου.

Ε: Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ακολουθήσεις την υποκριτική;
Α: Στην αρχή ένα παιχνίδι, όταν όμως κατάλαβα ότι λόγω του κλειστού μου χαρακτήρα ήταν ένας τρόπος να επικοινωνώ με κόσμο, να μοιράζομαι στιγμές και συναισθήματα, τότε έγινε ανάγκη.

Ε: Ποια ήταν η αντίδραση της οικογένειάς σου;
Α: Στην οικογένειά μου το ανακοίνωσα αφού πέρασα τις εξετάσεις του Εθνικού. Τους έφερα προ τετελεσμένων γεγονότων. Δεν άφησα περιθώρια..
Τους πήρε λίγο χρόνο να το δεχτούν, ιδιαίτερα ο πατέρας μου. Είχε κάνει άλλα σχέδια για τον πρωτότοκο. Όμως στην πορεία είδαν ότι δεν αστειεύομαι, ότι δεν είναι καπρίτσιο και ότι ήμουν πολύ συγκεντρωμένος και αποφασισμένος να επιτύχω. Τώρα είναι οι πιο ένθερμοι και πιστοί υποστηριχτές μου. Καμαρώνουν και μου το δείχνουν, αλλά συγχρόνως με κρίνουν αυστηρά και αντικειμενικά..

Ε: Πόσο δύσκολη ή εύκολη ήταν η απόφασή σου να έρθεις στην Κύπρο για εγκατάσταση και δουλειά;
Α: Δεν ήταν καθόλου δύσκολη η απόφαση. Σπίτι μου είναι εκεί που είναι η δουλειά μου και όταν αυτή είναι τόσο ενδιαφέρουσα, τα πράγματα οδηγούνται από μόνα τους. Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος άλλωστε από τις προτάσεις που μου έγιναν εδώ, δεύτερες σκέψεις δεν έκανα. Ωστόσο, κακά τα ψέματα, στην Ελλάδα τα πράγματα κινούνταν αργά τελευταία και η δική μου ορμή δεν άντεχε να περιμένει.

Ε: Γνώριζες για  τα καλλιτεχνικά δρώμενα της Κύπρου; Και ποια η άποψή σου, τώρα που τα ζεις από κοντά;
Α: Γνώριζα αρκετά πράγματα πριν έρθω. Ταξίδευα συχνά και έχω πολλούς φίλους συναδέλφους Ελλαδίτες και Κύπριους, που ζούσαν και εργάζονταν εδώ πριν έρθω εγώ. Οπότε το περιβάλλον είναι οικείο για μένα. Δε βρήκα μεγάλες διαφορές, άλλωστε το DNA των ανθρώπων είναι ίδιο κι έτσι και τώρα που τα ζω είναι πολύ κοντά σε αυτά που φανταζόμουν.

Ε: Πώς είναι η κατάσταση από άποψη καλλιτεχνική στην Ελλάδα;
Α: Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι μια ευρωπαϊκή χώρα, που πάντα υπάρχει καλλιτεχνικός αναβρασμός. Σε μικρότερη κλίμακα και με λιγότερα πράγματα να γίνονται, λόγω της κρίσης. Ο κόσμος δεν έχει την άνεση πλέον να παρακολουθεί θέατρο, εκθέσεις, εκδηλώσεις, τόσες όσες πριν. Παρ’ όλα αυτά είναι ένας τόπος με πάθος και κουλτούρα, που πάντα έχει κάτι καινούργιο καλλιτεχνικά να δεις.

Ε: Θεωρείς ότι η τέχνη μπορεί να επιβιώσει σήμερα, μέσα από την οικονομική κρίση που υπάρχει;
Α: Μα φυσικά. Η  ιστορία το έχει δείξει άλλωστε ότι σε μεγάλες κρίσεις έχουν γίνει πολύ λαμπρά πράγματα. Έχω πίστη στην ψυχή των καλλιτεχνών, γιατί σε δύσκολες στιγμές έχουν περισσότερο πάθος και ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας.

Ε: Θα ήθελες να επιστρέψεις κάποια στιγμή στην ιδιαίτερή σου πατρίδα;
Α: Θέλω να είμαι υγιής, θέλω να είμαι χαρούμενος, θέλω να έχω δουλειά, θέλω να περνάω καλά και να απολαμβάνω την καθημερινότητά μου. Αυτά είναι τα «θέλω» μου. Όπου έχω αυτά είναι εκεί που θα ήθελα να είμαι. Αν αργότερα αυτά είναι στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, τότε θα ήθελα. Προς το παρόν το «τώρα» και το «εδώ» είναι η πατρίδα μου.

Ε: Έχεις δεχθεί πισώπλατες μαχαιριές;
Α: Μπορεί και να έχω δεχτεί, αλλά μάλλον δε θα ήταν δυνατές μαχαιριές, για να μην τις αντιληφθώ. Δε με πόνεσαν αρκετά. Πάντως προτιμώ να έχω τη ρομαντική, ουτοπική αίσθηση ότι έχω μόνο φίλους. Ξέρω ότι δεν ισχύει, αλλά αφήστε με να ονειρεύομαι.
    
Ε: Φέτος λαμβάνεις μέρος στην τηλεοπτική σειρά του ΡΙΚ «Μοιραία φεγγάρια» και στη θεατρική παράσταση «Μόλις χώρισα». Μίλησέ μας για αυτές τις δυο σου δουλειές.
Α: Τα Μοιραία Φεγγάρια είναι ο λόγος που ήρθα καταρχήν στην Κύπρο. Ο ρόλος που μου προτάθηκε με άγγιξε πολύ. Η ιστορία ενός οροθετικού, που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το ρατσισμό και τις δυσκολίες της καθημερινότητάς του, αλλά και η ρομαντική θετική εξέλιξη στην προσωπική του ζωή, που ερωτεύεται και τελικά καταλήγει να μείνει με την κοπέλα που αγάπησε και να δημιουργήσουν και οικογένεια, με μάγεψε. Αγαπώ πολύ το ρόλο μου, τους συνεργάτες μου και το αποτέλεσμα. Νιώθω πολύ τυχερός και ευτυχής που βρίσκομαι στην ομάδα αυτή. Καθώς επίσης και στην ομάδα του «Μόλις Χώρισα», γιατί είναι από τα πιο αστεία και ωραία πράγματα που έχω κάνει και ήταν πολύ μεγάλη πρόκληση για μένα και αυτός ο ρόλος. Υποδύομαι έναν Ισπανό που δε μιλά καθόλου ελληνικά. Μου ήταν πολύ δύσκολο, αλλά συγχρόνως πολύ διασκεδαστικό. Και μου δίνει μεγάλη  χαρά και ικανοποίηση που βρίσκομαι στην πιο επιτυχημένη παράσταση της χρονιάς.

Ε: Τι προτιμάς θέατρο ή τηλεόραση;
Α: Αγαπώ πολύ το θέατρο και γοητεύομαι από την καλή τηλεόραση. Είμαι λίγο ανατολίτης, θέλω να είμαι παντρεμένος και με τα δυο.

Ε: Υπάρχουν φιλίες στο χώρο σας;
Α: Λένε ότι υπάρχουν. Εγώ έχω καλές παρέες και καλές συνεργασίες. Οι φίλοι μου είναι εκτός χώρου ευτυχώς. Στη δουλειά μου δε θέλω φίλους, θέλω καλούς συνεργάτες.

Ε: Την αναγνωρισιμότητα πώς την αντιμετωπίζεις;
Α: Προς το παρόν την απολαμβάνω. Δεν έχω βιώσει περίεργες ή άβολες καταστάσεις. Νιώθω γοητευμένος με τον τρόπο που οι άνθρωποι με πλησιάζουν και μου μιλούν για τη δουλειά μου. Είναι μια μικρή απόδειξη ότι αυτό που έκανα, κάποιοι το είδαν και τους άγγιξε. Μου αρέσει.


Ε: Ποιο είναι το μότο σου;
Α: Αγαπάτε αλλήλους.


Συνέντευξη: Στέλλα Σουρμελή