Δέσμευση; Βοήθεια!
Ο «φόβος της δέσμευσης» ήταν για χρόνια αποκλειστικό προνόμιο των ανδρών. Οι περισσότερες δυνατότητες στη ζωή του για απασχόληση σε κάθε μέρος της γης, η ποικιλία συντρόφων, οι ευκαιρίες για περισσότερη μόρφωση και η κοινωνική αποδοχή ενός άνδρα που πορευόταν «αδέσμευτος» έκαναν σχεδόν λογικό συμπέρασμα το ότι οι άνδρες θα φοβούνται τη δέσμευση.
Η ισότητα όμως, αν και όχι απόλυτη, αλλά τουλάχιστον ικανοποιητική, που έφεραν οι αγώνες των γυναικών τις προηγούμενες δεκαετίες σε μια σειρά τομέων της ζωής, αναπόφευκτα έφερε και τη γυναίκα προ του «φόβου της δέσμευσης». Δύσκολο να το παραδεχτούμε, το ξέρω, και συνήθως δεν το κάνουμε, καλύπτοντας την αβεβαιότητά μας για το αν θέλουμε να δεσμευτούμε με τη φράση «ναι, είναι στα μελλοντικά μου σχέδια». Μόνο που φροντίζουμε, έστω ασυνείδητα, το μέλλον αυτό να παραμένει διαρκώς μέλλον.
Πώς το κάνουμε; Θα ρωτήσετε. Με μια σειρά κανόνων και συμπεριφορών που επιβάλλουμε, χωρίς να παραδεχτούμε το γιατί στον εαυτό μας. Είναι μερικά σημάδια που μπορεί να ξεγελούν τον εαυτό μας, αλλά που όταν τα δούμε σε κάποιον τρίτο, αμέσως τα αναγνωρίζουμε ως φόβο της δέσμευσης.
1. Ενθουσιαζόμαστε πολύ σε μία πρώτη γνωριμία, αλλά μόλις σύντομα ο ενθουσιασμός ξεφουσκώσει, χάνουμε κάθε ενδιαφέρον στη σχέση
2. Βγαίνουμε με μη διαθέσιμους άνδρες (δεσμευμένους, από άλλη πόλη ή ακόμα και χώρα κτλ.)
3. Τα standards μας για τον άνδρα που θα ερωτευτούμε είναι τόσο υψηλά που κάνουν τον άνδρα αυτόν σχεδόν μυθικό πρόσωπο
4. Θεωρούμε τις σχέσεις των παντρεμένων ζευγαριών πολύ βαρετές, ενώ συχνά κρίνουμε ότι οι τάδε φίλοι μας «βιάστηκαν να παντρευτούν»
5. Προτιμάμε να έχουμε πολλούς φίλους και γνωστούς παρά ερωτικές σχέσεις
6. Δύσκολα ξεπερνάμε τις περασμένες σχέσεις μας
7. Βγαίνουμε με περισσότερους από έναν άντρες κάθε φορά, προκειμένου να μη δεθούμε με κάποιον υπερβολικά
Αν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε πολλά από τα παραπάνω σημάδια, τότε ανήκουμε στην κατηγορία που ακούει δέσμευση και φωνάζει την αστυνομία!
Πώς όμως ξεπερνάμε το πρόβλημα;
Η πρώτη μας κίνηση είναι να αποδεχτούμε την αβεβαιότητά μας. Εξάλλου είναι λογικό να είμαστε αβέβαιες. Η αβεβαιότητα δεν είναι σημάδι ότι η σχέση με το σύντροφό μας αποτυγχάνει. Η αβεβαιότητα είναι σημάδι ότι η σχέση μας αυτή μάς καλύπτει τόσο, ώστε να ανησυχούμε και να σκεφτόμαστε ένα βήμα πιο πέρα για αυτήν. Αποδεχόμαστε λοιπόν το τι νιώθουμε και προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε την αβεβαιότητα, επικεντρώνοντας στο «εδώ» και το «τώρα».
Το να σκεφτόμαστε αν θα νιώθουμε το ίδιο μετά από πέντε χρόνια, στην περίπτωση του φόβου της δέσμευσης, δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να ξέρει τόσο καλά τον εαυτό του και να λάβει υπόψη του κάθε εξωτερικό παράγοντα που μπορεί να δέσει ή να διαλύσει μια συναισθηματική σχέση, ώστε να είναι σε θέση να ξέρει με σιγουριά πώς θα νιώσει σε πέντε χρόνια. Σημασία έχει το τι νιώθουμε για τον άνθρωπό μας στο «τώρα». Αν είμαστε ευτυχισμένες, δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το επόμενο βήμα μαζί του. Αν δε, τον εμπιστευόμαστε κι απόλυτα, ξέρουμε ότι ακόμα κι αν στο επόμενο βήμα κάπου σκοντάψουμε, το χέρι του θα μας κρατήσει όρθιες!
Πάμε κι όπου βγει!
Για να έχουμε φτάσει στο σημείο να αναρωτιόμαστε αν έχουμε πρόβλημα με τη δέσμευση στη συγκεκριμένη σχέση που βιώνουμε, αυτό ίσως σημαίνει ότι έχει έρθει η ώρα να αποφασίσουμε να προχωρήσουμε μαζί του με προσοχή μπροστά, αφού έχουμε νιώσει σε κάποιο βαθμό σίγουρες για εκείνον, ώστε να έχουμε μπει στη διαδικασία των διλημμάτων. Το θέμα είναι να ξέρουμε ότι τίποτα δε μας εγγυάται την επιτυχία, αλλά και την αποτυχία του «προχωράμε μαζί». Δεν πρέπει όμως να αυτομαστιγωθούμε, αν κάτι πάει στραβά στο μεγάλο μας βήμα. Ούτε να επιστρέψουμε στο καβούκι του φόβου. Συμβαίνει καμιά φορά τα πράγματα να έρχονται διαφορετικά απ’ ό,τι τα φανταστήκαμε. Αλλά για εμάς αυτό δε θα είναι ήττα. Θα είναι η «ομοιοπαθητική» θεραπεία μας ενάντια στο φόβο της δέσμευσης!
Της Λίας Παπαϊωάννου
0 comments