Θαύματα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας
«Αυτός που δεν μπορεί να περπατήσει είναι ανάπηρος στα πόδια. Αυτός που δεν μπορεί να αγαπήσει είναι ανάπηρος στην καρδιά. Ποιο είναι προτιμότερο;». Αυτή η φράση αγαπημένης φίλης ήρθε στο μυαλό μου, όταν άκουσα την είδηση πως τετραπληγική έφερε στον κόσμο το δεύτερό της παιδί, πριν από λίγες μέρες στη Λεμεσό. Τέτοιες ειδήσεις είναι που σε κάνουν να αναρωτιέσαι μέχρι πού μπορεί να φτάσει η δύναμη της ανθρώπινης ψυχής;
Και πραγματικά, η Ελένη Κουδουνάρη απέδειξε πως είχε τεράστια αποθέματα δύναμης μέσα της. Ένα τροχαίο δυστύχημα πριν από 23 χρόνια ήταν η αιτία να καθηλωθεί για πάντα στο αναπηρικό κάθισμα. Με κινητικές δυσκολίες και στα χέρια και στα πόδια, δεν τα βάζει κάτω. Δείχνει το δρόμο και στις υπόλοιπες και εκπαιδεύει πώς να ξεμάθεις να φοβάσαι. Χωρίς να πτοηθεί από την κατάσταση στην οποία βρέθηκε, κατάφερε να ξεπεράσει τους ενδοιασμούς και τους φόβους της, για τις όποιες δυσκολίες θα μπορούσαν να βρεθούν μπροστά της, και τόλμησε πριν από 20 χρόνια να φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί στη Νότια Αφρική, όπου κατοικούσε η οικογένεια. Αποδείχτηκε άξια στο μεγάλωμα του γιου της, ο οποίος σήμερα είναι πλέον ενήλικας.
Το ίδιο άξια καλείται να φανεί και για τη μικρή της κορούλα, την Ντάλια, που γεννήθηκε την Τετάρτη, 11 Ιουλίου, στο νοσοκομείο Λεμεσού με καισαρική τομή. Η περίπτωση είναι ιδιαίτερα σπάνια για τα ιατρικά δεδομένα, ίσως η μοναδική στη χώρα μας. Η εγκυμοσύνη της Ελένης ήταν δύσκολη, αλλά με τη βοήθεια των γιατρών κατάφερε να αντεπεξέλθει. Το υγιέστατο κοριτσάκι μπορεί να ζυγίζει μόλις 1950 γραμμάρια, το βάρος όμως της ελπίδας που κουβαλά πάνω του, χωρίς να το γνωρίζει, είναι τεράστιο. Ελπίδα για όσες γυναίκες βρίσκονται στην ίδια θέση με τη μητέρα της και δεν τόλμησαν ή δε σκέφτηκαν καν το ενδεχόμενο πως μπορούν να γίνουν μητέρες· πως παρ’ όλο που δεν μπορούν να κινηθούν, μπορούν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή και σίγουρα να μη στερηθούν τη μητρότητα. Η γέννηση της μικρής Ντάλια σκόρπισε τη χαρά όχι μόνο στην οικογένειά της, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο.
Γεμάτη συγκίνηση η Ελένη μετά τη γέννηση της κόρης της ευχαρίστησε τους γιατρούς και τις νοσηλεύτριες που στάθηκαν δίπλα της καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και το Θεό, που τη βοήθησε να φέρει στον κόσμο το αγγελούδι της. Παράλληλα έστειλε μήνυμα αισιοδοξίας σε όλους, λέγοντας πως «παρ’ όλο που συμβαίνουν άσχημα πράγματα στη ζωή μας, πρέπει να είμαστε πάντα αισιόδοξοι και να μην τα βάζουμε κάτω, γιατί η ζωή συνεχίζεται και είναι πολύ όμορφη». Η Ελένη δεν έβλεπε την ώρα να πάρει εξιτήριο κα δήλωσε έτοιμη να προσφέρει τα πάντα στη μικρή της κόρη. Πανευτυχείς ήταν και ο σύζυγος και η μητέρα της Ελένης, που δήλωσε πως η μικρή Ντάλια ήταν το επιστέγασμα της αγάπης του ζευγαριού. Ο Διευθυντής της Γυναικολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Λεμεσού, Ανδρέας Χαραλάμπους, έκανε λόγο για πρωτόγνωρο περιστατικό στη μέχρι τώρα σταδιοδρομία του και δήλωσε ευτυχής για το επιτυχές αποτέλεσμα στο δύσκολο έργο του.
Τέτοια πρωτόγνωρα περιστατικά μακάρι να συνέβαιναν συχνότερα. Άνθρωποι που αρπάζουν τη ζωή απ’ τα μαλλιά, ακόμα και αν αυτή τούς έδειξε το άσχημο πρόσωπό της, και κοιτούν μπροστά. Όπως είπε και η ίδια η Ελένη, η ζωή συνεχίζεται είτε το θέλουμε, είτε όχι. Δεν πρέπει να αγνοούμε τέτοια θαύματα. Άλλωστε αποτελούν την επιβεβαίωση μιας τρελής ελπίδας. Και αυτή την ελπίδα είναι που χρειαζόμαστε περισσότερο από καθετί στη ζωή μας.
Αυτό που μένει να πούμε είναι: Καλωσόρισες Ντάλια και μακάρι η μητέρα σου να συνεχίσει να παραδίδει μαθήματα ζωής σε όλους μας, για πολλά χρόνια ακόμη…
0 comments