Έρωτας...

Φαίνεται πως η πιο παρεξηγημένη λέξη στον κόσμο είναι μια από αυτές που χρησιμοποιούμε περισσότερο: ο έρωτας. Μια λέξη που την ακούμε παντού: στις καθημερινές συζητήσεις, στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο, σε κάθε τραγούδι σχεδόν.

Το κάθε τι μάς τροφοδοτεί με έρωτα, κάθε στιγμή. Και όλα αυτά μοιάζουν να επαληθεύουν την παλιά αγγλική ρήση: όλοι είναι ερωτευμένοι με τον έρωτα..

Σε έναν κόσμο που διψάει για περιπέτεια και κίνηση, ο έρωτας παρουσιάζεται ως η μεγαλύτερη περιπέτεια: εξωτική, παραμυθένια, συχνά τραγική, μια περιπέτεια που βάζει φωτιά στο μυαλό, παγώνει το αίμα, κόβει την ανάσα.

Ποια όμως είναι η πραγματικότητα; Ίσως λιγότερο περιπετειώδης και περισσότερο τραγική. Ο ερωτευμένος είναι  άνθρωπος ολομόναχος. Δεν μπορεί να ζητήσει βοήθεια, παρά μόνο από τον ίδιο τον εαυτό του, γιατί κανένας ασφαλιστικός οργανισμός δεν πρόκειται να του προσφέρει τη συναισθηματική ασφάλεια που χρειάζεται, καμία κοινωνική οργάνωση δε θα τον προστατεύσει από την οδύνη μιας χαμένης αγάπης, ενός αθέλητου χωρισμού. Οι κίνδυνοι και η δυστυχία που θα γνωρίσει, έχουν ένταση μοναδική και ανεπανάληπτη, όσο ανεπανάληπτες είναι και οι στιγμές ευτυχίας που θα γευτεί, αν τις γευτεί.

Έτσι, όλοι μας αναζητάμε τον έρωτα. Και ξεκινώντας να τον συναντήσουμε, έρχεται κάποτε η στιγμή να αναρωτηθούμε: είμαι άραγε πραγματικά ερωτευμένος;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Είναι, όμως, απαραίτητη, αν θέλουμε να κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Και ποιος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να κάνει σχέδια για το μέλλον; Έτσι, φτάνουμε στο μοιραίο ερώτημα: Τι είναι ο έρωτας;

Είναι άραγε, όπως λένε μερικοί, η ικανότητα να μοιράζεσαι με έναν άνθρωπο την ίδια οδοντόβουρτσα; Είναι αυτά τα περιπαθή συμπλέγματα από γυμνά κορμιά που βλέπουμε στον κινηματογράφο; Ή είναι κάτι πνευματικότερο, κάτι που σε κάνει, π.χ. να μην αισθάνεσαι την ανάγκη να πεις «ευχαριστώ» ή «συγγνώμη» σε κάποιον, γιατί τον αισθάνεσαι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου;

Τα πρώτα εξωτερικά «συμπτώματα» για την κατάσταση του ερωτευμένου είναι αισθησιακά. Ο πρωτόγονος εαυτός μας τίθεται πρώτος σε κίνηση, στη βάση μιας σεξουαλικής έλξεως. Και ίσως το ισχυρότερο μέσο επικοινωνίας στον έρωτα να είναι η αίσθηση της αφής, η πρωταρχική στη φύση την οποία διαθέτουν ακόμα και τα κατώτερα, τα πιο στοιχειώδη όντα, ίσως και τα φυτά. Στην πιο σύνθετη κατάσταση του εξελιγμένου οργανισμού, όπως είναι ο άνθρωπος, έχουμε την κλασική περιγραφή του κοριτσιού, που λέει για το τυχαίο σχεδόν άγγιγμα από το αγόρι της καρδιάς της: «Καθώς το χέρι του ακούμπησε τυχαία το δικό μου, ένιωσα σαν ένα ηλεκτρικό ρεύμα να διαπερνούσε τους δυο μας…»



της Στέλλας Σουρμελή