Τηλεπάθεια

Υπάρχουν ορισμένες παράξενες εμπειρίες, που όλοι μας έχουμε κάποτε ζήσει. Παράδειγμα: Θυμόμαστε ξαφνικά κάποιο φίλο που έχουμε μήνες να δούμε. «Τι γίνεται αλήθεια αυτή η ψυχή σκεφτόμαστε; Ας πάρω ένα τηλέφωνο να τα πούμε». Εκείνη τη στιγμή ακριβώς χτυπά το τηλέφωνο. Είναι ο φίλος μας, ο οποίος ρωτά τι γίναμε τόσο καιρό.

Άλλοτε πάλι καθώς περπατάμε ανέμελα στο δρόμο, μια ακαταμάχητη ανάγκη μάς έρχεται να γυρίσουμε το κεφάλι. Δύο μάτια είναι καρφωμένα πάνω μας και στεκόμαστε διστακτικοί. Πότε ειδωθήκαμε με αυτό το πρόσωπο; Μοιάζει να μας ξέρει και σταματάμε και οι δυο για ένα λεπτό. Αλλά αδύνατο να θυμηθούμε και συνεχίζουμε χωρίς χαιρετισμό.

Τυχαίνει ακόμη άλλες φορές να νιώσουμε ξαφνική αγωνία για κάποιο πρόσωπο που μας είναι ιδιαίτερα αγαπητό. Σπεύδουμε κοντά του με την ελπίδα πως το προαίσθημά μας θα αποδειχτεί αβάσιμο. Όμως τι γίνεται; Βρίσκουμε το αγαπημένο πρόσωπο ή αδιάθετο ή πολύ στενοχωρημένο για κάτι δυσάρεστο που του συνέβη.

Τι είναι αλήθεια όλα αυτά; Συμπτώσεις, φαντασιώσεις και τα παρόμοια;

Μάλλον αυτές οι περίεργες συμπτώσεις οφείλονται σε τηλεπάθεια. Σ΄ αυτήν τη μυστηριώδη ικανότητα να συλλαμβάνουμε ή να  μεταβιβάζουμε την σκέψη, τα συναισθήματα, τις ανησυχίες μας σε κάποιο άλλο πρόσωπο, χωρίς να μεσολαβεί η ομιλία ή κάποια από τις αισθήσεις μας.

Κάποιοι από μας σε στιγμές μοναξιάς, λύπης ή χαράς αποζητούμε το δικό μας άνθρωπο, αυτόν που θέλουμε να μας ηρεμήσει, να κουρνιάσουμε στην αγκαλιά του, να του πούμε αυτά που νιώθουμε, αλλά λόγω κάποιων δυσκολιών, κάποιων γεγονότων αυτό δεν είναι εφικτό. Και όμως εκείνη τη στιγμή χτυπά το κουδούνι του σπιτιού ή το τηλέφωνο και είναι αυτός που αποζητούμε, είναι αυτός που έχουμε ανάγκη. Ε!  μην μου πείτε; Αυτό αν δεν είναι τηλεπάθεια, τι άλλο μπορεί να είναι;

Γεγονότα της καθημερινής ζωής, που μπορεί να τα προσπερνάμε χωρίς να τους δίνουμε την παραμικρή σημασία εκείνη τη στιγμή που μας συμβαίνουν. Φέρνοντάς τα όμως κάποια άλλη στιγμή στο μυαλό μας, θα δούμε πόσο μεγάλη σημασία είχαν τη δεδομένη στιγμή.

Για σκεφτείτε τα λίγο. Σκαλίστε τη μνήμη σας και θα με θυμηθείτε.

της Στέλλας Σουρμελή