Μέχρι να γίνουμε άγγελοι, να βγάλουμε φτερά…
Η Ανίτα στα 23 σπούδαζε Αρχαιολογία στο πανεπιστήμιο Cambridge, της Αγγλίας. Πανέξυπνη κοπέλα, αγαπούσε πολύ τη μελλοντική της δουλειά. Ήταν αρκετά ισορροπημένη, όσο αφορά στις ώρες που αφιέρωνε για τις σπουδές της και την κοινωνική της ζωή. Για την ίδια όμως ήταν ξεκάθαροι οι στόχοι της. Ήθελε να πετύχει στον επαγγελματικό τομέα, μιας και έβρισκε το επάγγελμά της συναρπαστικό. Λάτρευε να μαθαίνει για τους αρχαίους πολιτισμούς και για τον αρχαίο τρόπο ζωής, πάντοτε μέσα από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Επεδίωκε να μη χάνει σεμινάρια και συνεργασίες με πανεπιστήμια άλλων χωρών, που τις περισσότερες φορές περιελάμβαναν και ταξίδια.
Σε ένα τέτοιο ταξίδι στην Ιταλία γνώρισε τον Paolo. Εκείνος έκανε τη διδακτορική του μελέτη και παράλληλα δίδασκε ορισμένες ώρες στο πανεπιστήμιο. Ήταν πολύ γοητευτικός, μελαχρινός ,με σκούρα καστανά μάτια. Είχε όμως μια μοναδική γλυκύτητα στο πρόσωπο. Φαινόταν πολύ μικρότερος, αν και είχε αγγίξει τα 40. Συνδέθηκαν αμέσως με την Ανίτα, από τις πρώτες κιόλας μέρες. Τα κοινά ενδιαφέροντα, η αγάπη για τη δουλειά τους, αλλά και για την Ελλάδα τούς ένωσε. Μπορεί να είχαν αρκετά μεγάλη διαφορά ηλικίας, παρ’ όλ’ αυτά δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα επικοινωνίας, αφού η Ανίτα ήταν πολύ πιο ώριμη απ’ την ηλικία της. Πέρα από τις ατέλειωτες ώρες συζητήσεων, γύρω από την Αρχαία Ελλάδα και τα γενικότερα αρχαιολογικά θέματα, ήταν ξεκάθαρο το αμοιβαίο φλερτ. Ήταν αλήθεια πως για την Ανίτα ήταν η πρώτη φορά που είχε νιώσει τόσο δυνατά συναισθήματα για κάποιον. Στην αρχή ήταν επιφυλακτική. Ανησυχούσε για το τι θα γίνει μετά, αφού εκείνος είχε σίγουρα μια μόνιμη θέση στο πανεπιστήμιο της Ιταλίας. Η γλυκύτητα όμως στα λόγια και τις πράξεις του την συγκινούσαν μέρα με τη μέρα περισσότερο. Πίστεψε πως δε θα μπορούσε να νιώσει τόσο δυνατά για κανέναν άλλον. Στο τέλος ενέδωσε στο φλερτ.
Οι επόμενες μέρες ήταν οι πιο ευτυχισμένες της ζωής της. Είχε νιώσει τον απόλυτο έρωτα. Πείστηκε πως τελικά μπορεί να υπάρξει το άλλο μισό, κάτι για το οποίο αντιτίθετο πεισματικά προηγουμένως. Όλοι όσοι την γνώριζαν, μάθαιναν μια καινούργια Ανίτα. Αυτός ο άνδρας κατάφερε να της ξεκλειδώσει συναισθήματα που δεν πίστευε πως μπορεί να νιώσει. Έμαθαν τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Δυο βδομάδες τώρα κατάφεραν να κρατήσουν την αθωότητα στη σχέση τους και να την προστατέψουν από το ορμητικό πάθος. Για πόσο όμως; Όσο πλησίαζε η μέρα που θα έφευγε από την Ιταλία, άλλο τόσο ένιωθε την επιθυμία να τα ζήσει όλα με αυτόν τον άντρα, να νιώσει την απόλυτη σύνδεση μέσα από την πράξη του έρωτα.
Το τελευταίο βράδυ, η Ανίτα δεν είχε πλέον καμία αναστολή, τον κάλεσε στο δωμάτιό της, χωρίς να σκέφτεται αν θα τον ξανάβλεπε. Ήθελε μόνο να ολοκληρώσει το μοναδικό έρωτα που τη συνεπήρε στα 23 της χρόνια. Την άγγιξε όπως κανένας άλλος, τρυφερά και προστατευτικά. Κοιμήθηκαν αγκαλιά μέχρι το επόμενο πρωί. Η Ανίτα ευχόταν να μην ξημερώσει ποτέ. Όταν ξημέρωσε της πρότεινε να κάνει μετεγγραφή στο πανεπιστήμιο της Ιταλίας. Δεν ήθελε ούτε και αυτός να τη χάσει. Υποσχέθηκε πως θα το έψαχνε περισσότερο.
Τις πρώτες μέρες είχαν πολύ συχνή επικοινωνία. Μιλούσαν στο τηλέφωνο σχεδόν καθημερινά. Η Ανίτα, όμως, δεν ένιωθε καλά, τη σκότωνε η απόσταση. Ήθελε να τον έχει δίπλα της, να τον αγγίζει, να τον φιλά, να μιλούν χωρίς κανένα περιορισμό. Επεδίωξε να αραιώσουν λίγο, δεν το άντεχε άλλο. Ξαφνικά ο Paolo έκοψε εντελώς την επικοινωνία. Ούτε ένα τηλέφωνο, ούτε ένα mail, τίποτα. Πρέπει να είχαν περάσει 15 μέρες. Η Ανίτα ήταν σίγουρη πως βρήκε άλλη. Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Έτσι άδοξα θα έληξε και ο δικός της μεγάλος έρωτας. Της έλειπε πολύ. Είχε πιστέψει πως αυτός ήταν για αυτή. Πώς θα ζούσε χωρίς το άλλο της μισό;
Ένα μήνα μετά απ’ το ταξίδι, όμως, άρχισε να αγχώνεται και για κάτι ακόμα. Είχε καθυστέρηση, πράγμα που δε συνέβαινε συνήθως. Σκεφτόταν πως μάλλον η ψυχολογία της θα την επηρέασε, όμως δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Την επόμενη μέρα κιόλας, αγόρασε ένα τεστ. Δεν ήθελε να το κάνει, δεν ήθελε να ξέρει, πώς θα του το έλεγε. Η συγκάτοικός της την έπεισε να το κάνει. Βγήκε θετικό…
Περίμενε λίγες βδομάδες, μέχρι να το συνειδητοποιήσει και η ίδια, και μετά προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του. Το τηλέφωνο του δεν χτυπούσε καν, ήταν απενεργοποιημένο. Του έστειλε email, που δυστυχώς δεν κατάφερε να σταλεί. Μα πώς; Αφού ήταν σίγουρη πως είχε το σωστό email, ήταν το ίδιο που επικοινωνούσαν παλαιότερα. Έπρεπε να βρει τρόπο να επικοινωνήσει μαζί του, έπρεπε να μάθει. Έστειλε μήνυμα σε μια συνάδελφό του, που έμενε Ιταλία. Τη ρώτησε αν άλλαξε τον αριθμό του τηλεφώνου του και πού μπορούσε να τον βρει; «Ο Paolo πέθανε πριν ενάμισι μήνα».
Το παιδί το κράτησε. Η ανάμνησή του θα έμενε πάντα ζωντανή. Δεν είπε ποτέ, τίποτα στους δικούς του. Ίσως ο μικρός Paolo κάποτε τους αναζητήσει και τους εξηγήσει…
0 comments