Η πεθερά...

Η κυρία, σαν τις πιο πολλές μητέρες, τρέφει μια αγάπη υπερβολική για το γιο της. Ο γιος της έφυγε, έκανε το δικό του σπίτι, διάλεξε μια γυναίκα που είναι αυτή τώρα το κύριο πρόσωπο στη ζωή του, έκανε παιδιά, δημιούργησε τη δική του οικογένεια.

Τα έχει καταλάβει όλα αυτά η κυρία; Θα πρέπει να τα κατάλαβε. Γιατί δείχνει αρκετά έξυπνη. Και όμως πικραίνεται και απορεί γιατί υπάρχουν νύφες που δεν αφήνουν την πεθερά τους να αγκαλιάσει και να φιλήσει τα παιδιά τους. Θα σταματήσω σε αυτή την απορία. Είναι μερικά πράγματα που τα εξηγεί πολύ εύκολα ένας παιδίατρος σε μια μητέρα, όμως που μια μητέρα δύσκολα μπορεί να τα υποδείξει στην πεθερά της. Αλίμονο αν εκείνη δεν μπορεί να τα καταλάβει. Υπερβολές ίσως του γιατρού που γράφτηκαν με μεγάλα γράμματα από την καινούργια μάνα. Ότι τα βρέφη δεν πρέπει να τα αγγίζουν οι μεγάλοι, οι οποίοι κυκλοφορούν απτόητοι όλη την ημέρα μέσα στα μικρόβια. Καινούργιες γνώσεις της επιστήμης όλες αυτές, που ούτε διανοείται η πρωτάρα μαμά να τις αγνοήσει. Σεβασμό στη μητέρα απαιτεί η πεθερά. Το ίδιο ζητάει και η νύφη της.

Η πιο πάνω πεθερά, όπως καταλάβετε κάνει το παράπονο της σε μένα: «Συμφωνείς και εσύ ότι δεν πρέπει να πάει απροειδοποίητα στο σπίτι του παιδιού της μια μάνα;»

Συμφώνησα βέβαια, χωρίς ενδοιασμό. Δεν ξέρω πως συνέβαιναν τα πράγματα, όταν εκείνη ήταν νύφη. Υποθέτω ότι και τότε θα ήταν κάπως έτσι. Δε νομίζω ότι και εκείνη δε θα επιθυμούσε να μένει στο σπίτι της ανενόχλητη. Χωρίς κανένα δισταγμό γράφω το «ανενόχλητη». Θα ζητούσα να μην παρερμηνευθεί. Δεν είναι οχληρή η παρουσία μιας διακριτικής μητέρας στο σπίτι του παιδιού της για πολλές ώρες πολύ συχνά, αλλά όχι οποιανδήποτε στιγμή. Ένα τηλεφώνημα πριν, ένα διακριτικό «μπορώ να έρθω να σας δω;» θα φέρει σχεδόν πάντα την απάντηση «ασφαλώς ναι». Αν για μια φορά η νύφη ή ο γιος της, την παρακαλέσουν να περάσει να τους δει για λίγες ώρες αργότερα, αυτό δε σημαίνει τίποτε πιο πολύ από ότι το ζευγάρι έχει υποσχεθεί κάπου αυτή την ώρα να πάει ή ότι θέλει απλούστατα να μείνει μόνο. Δυο νέοι άνθρωποι που έχουν φτιάξει τη δική τους μικρή οικογένεια έχουν κιόλας δημιουργήσει καινούργιους φίλους, ασχολίες, υποχρεώσεις. Έχουν κάθε δικαίωμα να μένουν και μόνοι. Διάλεξαν ο ένας τον άλλο, γιατί το ζητάνε να μένουν  μόνοι.

Το απροειδοποίητο κτύπημα στην πόρτα μοιάζει με αιφνιδιασμό, με έλεγχο. Το διακριτικό «μπορώ να έρθω;» δίνει στη νύφη ένα μάθημα, κάνει μια υπόδειξη ευπρέπειας και σεβασμού, που και από τα δυο αυτά σαν γυναίκες έχουν και οι δυο ανάγκη.

Της Στέλλας Σουρμελή